Ποδηλατικό beach party_Σάββατο 12 Ιουλίου 2008
Posted by ΠΟΔΗΛΑΤισσΕΣ on July 06, 2008 12:00 PM
plagal
3ο Πάρτυ Δρόμου της ΠΡΩΚΑΤ
Posted by Πρωτοβουλία Κατοίκων στα Νότια on July 06, 2008 07:00 AM
Για τρίτη χρονιά το καθιερωμένο πάρτυ δρόμου της ΠΡΩΚΑΤ θα γίνει την Παρασκευή 11 Ιουλίου στο στέκι μας. Θα σας περιμένουμε όπως κάθε χρόνο με φθηνά ποτά, σπιτικά φαγητά και φυσικά άφθονο κέφι και καλή μουσική... Περισσότερα σύντομα
Άρχισαν τα ... όργανα του Μεσογειακού(!!!) Φεσ(τ)ιβάλ"
Posted by Blog Όπερα της Πεντάρας on July 06, 2008 02:01 AM
"Όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι".
Σκεφτήκαμε την παροιμία αμέσως μόλις διαβάσαμε τον τίτλο του...φεστιβάλ: Μεσογειακό (!!!) Φεστιβάλ. Τέχνη στη γη της Μαστίχας.
Μετά τα πρώτα γέλια, ο σκεπτικισμός.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η ψωνάρα εκλεγμένων και μη ανθρώπων, οι οποίοι νομίζουν ότι επειδή έχουν κασετόφωνο στο σπίτι τους και ακούνε τραγουδάκια, έγιναν ειδικοί στον πολιτισμό, δίνει την ευκαιρία σε αετονύχηδες, να πλουτίσουν στο όνομα του εκπολιτισμού ημών των "αγρίων".
Συνήθως, η κακώς εννοούμενη, χιώτικη ευγένεια, επιβάλει να τούς λέμε και ευχαριστώ. Όμως φαίνεται πως έφτασε ο κόμπος στο χτένι.
Έτσι άρχισαν τα όργανα! Και κάτι μου λέει πως αυτή τη φορά δεν θα σταματήσουν έτσι εύκολα.
Ας διαβάσουμε την ανακοίνωση της Θεατρικής Ομάδας Χίου:
«Στο φιλόξενο χώρο του παλιού μοναστηριού του Αγίου Τρύφωνα, στα Νένητα, τη Δευτέρα (30 Ιουνίου) το βράδυ, η Θεατρική Ομάδα Χίου, σε συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο Νενήτων, παρουσίασε, με επιτυχία και μπροστά σε απρόσμενα μεγάλο αριθμό θεατών, το νέο της έργο, που φέρει τον τίτλο «Ο Όρκος» και βασίζεται στο θεατρικό έργο του Ζαχ. Παπαντωνίου «Ο Όρκος του Πεθαμένου» και στη γνωστή δημοτική παραλογή «Του Νεκρού Αδελφού».
Η παράσταση αυτή ήταν αρχικά προγραμματισμένη να δοθεί ως τμήμα της εισαγωγικής φάσης του διατυμπανισμένου φεστιβάλ του φετινού καλοκαιριού, που ακούει στο όνομα «Η Τέχνη στη γη της Μαστίχας». Αυτό όμως ουδέποτε συνέβη και για τούτο οφείλουμε (διερμηνεύοντας και τα αισθήματα των μελών της ΘΟΧ, όπως εκφράστηκαν στη Γ.Σ. της 29ης Μαΐου 2008) να δώσουμε κάποιες εξηγήσεις τόσο στο θεατρόφιλο κοινό, που παρακολουθεί και αγκαλιάζει τις προσπάθειές μας, όσο και στους φορολογούμενους πολίτες της Χίου:
Ως αμετανόητοι ερασιτέχνες δεν επιδιώξαμε ποτέ την ένταξή μας σ’ αυτό το φεστιβάλ. Αποδεχτήκαμε όμως την πρόσκληση και την πρόταση της εκπροσώπου των διοργανωτών του και καλλιτεχνικής διευθύντριας κας Γιάννας Τριανταφύλλη, μετά από προτροπή και του Δημάρχου Χίου (για να μπορέσουμε –λέει –να πάρουμε περισσότερα χρήματα από την πενιχρή οικονομική ενίσχυση που είχε τη δυνατότητα να μας εξασφαλίσει ο ίδιος) και , περί τα μέσα του περασμένου Μάρτη, συμφωνήσαμε να δώσουμε δυο παραστάσεις σε ισάριθμα Μαστιχοχώρια της επιλογής μας, κι εκείνη θα αναλάμβανε την υποχρέωση να καλύψει το κόστος της παραγωγής, περίπου τέσσερις χιλιάδες ευρώ, (κι αυτό ήταν όλο, αφού, όπως γίνεται πάντα, κανείς από τους είκοσι και πλέον συμμετέχοντες ερασιτέχνες, δεν επρόκειτο να πάρει ούτε μία δεκάρα για λογαριασμό του).
Δώσαμε τα χέρια (μέλη της οργανωτικής επιτροπής της ΘΟΧ και διμελής αντιπροσωπεία των επαγγελματιών διοργανωτών) και έμεινε η ρύθμιση των λεπτομερειών, που θα γινόταν στην επόμενη επίσκεψη της εν λόγω κυρίας στη Χίο.
Στο διάστημα αυτό ακυρώσαμε τις προγραμματισμένες παραστάσεις μας στο Ομήρειο Π.Κ.Δ. Χίου (κατ’ απαίτηση της ίδιας, που ήθελε το έργο άπαιχτο) και περιμέναμε κινήσεις από την πλευρά της για την περαιτέρω εξέλιξη της υπόθεσης.
Δυστυχώς όμως αυτό που επακολούθησε μπορεί να συνοψιστεί σε μια και μόνη λέξη: Εμπαιγμός.
Μετά πάροδο διμήνου και πλέον, μετά από πολλές απόπειρες τηλεφωνικής επικοινωνίας (εκ μέρους μας) και μετά από δύο ή τρεις επισκέψεις στη Χίο της κας Τριανταφύλλη, κατά τις οποίες απέφυγε επιμελώς να συναντηθεί μαζί μας, όπως είχε δεσμευτεί, μας ανακοινώθηκε (δι’ αντιπροσώπου) η ακύρωση (διάβαζε αθέτηση) -μονομερώς –της συμφωνίας μας, με το επιχείρημα, ότι ο Δήμος Χίου τής περιέκοψε τη χρηματοδότηση.
Είναι απορίας άξιο, πώς στο όνομα της οικονομίας, επελέγη η ακύρωση μιας εκδήλωσης με κόστος μόλις 4.000 € (όταν απ' ό,τι φημολογείται το Φεστιβάλ θα κοστίσει περίπου 600.000 €), αλλά δεν επεκτεινόμαστε σε περαιτέρω σχόλια, επί του προκειμένου, σεβόμενοι τα έργα και τους δημιουργούς που θα λάβουν μέρος στο φεστιβάλ, σύμφωνα με το πρόγραμμα.
Ως κατακλείδα επιθυμούμε μόνο να επαναλάβουμε αυτό που είπαμε προφορικά και πριν την παράσταση στον Άγιο Τρύφωνα: Η Τέχνη κι ο Πολιτισμός στη Γη της Μαστίχας, υπήρχαν εδώ και χιλιάδες χρόνια και θα συνεχίσουν να υπάρχουν κι όταν θα μας αποχαιρετίσουν –με γεμάτες τσέπες –οι καλοπληρωμένοι μεταπράτες πολιτισμού. Κι αυτό θα γίνει γιατί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν επιτόπιες δυνάμεις που μοχθούν, αγωνίζονται και δημιουργούν, σ’ όλους τους τομείς του Χιώτικου πολιτισμικού γίγνεσθαι.»
Τα "Φεσ(τ)ιβάλ" και οι "ιθαγενείς". Ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ Χίου.
Posted by Τοπική Επιτροπή Χίου του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. on July 06, 2008 02:00 AM
Ο ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ «ΙΘΑΓΕΝΩΝ»
Τελικά τι μας απέμεινε από τους υπερφίαλους αρχικούς σχεδιασμούς και τα μακρόπνοα σχέδια του… Μεσογειακού (!!!) Φεστιβάλ «Τέχνη στη Γή της Μαστίχας»;
Μας είχαν υποσχεθεί (αντί του…ευτελούς ποσού των 800.000 Ευρώ) ένα πραγματικό φεστιβάλ, με συγκεκριμένη στόχευση (μέχρι και…παραγγελίες έργων θα είχαμε) και με ετήσια διάρκεια δραστηριοτήτων.
Περιμέναμε ένα «φεστιβάλ» που θα είχε να προσθέσει κάτι ακόμη, στις πνευματικές παρακαταθήκες που άφησαν στο νησί, μεγαθήρια του πνεύματος όπως ο Όμηρος, ο Κοραής, ο Ψυχάρης ή ο Γιάννης Χρήστου. Πραγματικά πνευματικοί άνθρωποι οι οποίοι όχι μόνο δεν μας στοίχισαν όσα ο κάθε τυχάρπαστος ατζέντης, αλλά εξακολουθούμε να «εισπράττουμε» από το έργο τους.
Ένα «φεστιβάλ» που θα μπορούσε να ενισχύσει την τοπική πολιτιστική παραγωγή, ακόμη και την τοπική επιχειρηματικότητα που δραστηριοποιείται στο χώρο του θεάματος.
Ένα «φεστιβάλ» το οποίο τέλος πάντων, όταν θα έσβηναν τα φώτα του, κάτι θα άφηνε στο νησί. Κάτι που να δικαιολογούσε το υψηλό κόστος του, το οποίο σίγουρα θα λείψει από άλλες σοβαρότερες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Αντ’ αυτού οι Χιώτες θα παρακολουθήσουν για μία ακόμη φορά, τα προγράμματα περιοδειών της Ελευθερίας, της Δήμητρας, του Παντελή και των υπολοίπων καλλιτεχνών του (καλού ομολογουμένως) εμπορικού τραγουδιού. Διανθισμένα από μερικές «παραγωγές» του ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου (που είναι και τσάμπα). Ότι δηλαδή και οι κάτοικοι της υπόλοιπης Ελλάδας (χωρίς να χρειάζεται οι Δήμοι να ξοδέψουν μερικές εκατοντάδες ευρω), μιας και όπως επισημάναμε, η πλειοψηφία αυτών των καλλιτεχνών θα βρίσκεται σε περιοδεία.
Όταν ο Δήμος διαθέτει τέτοια ποσά, θα πρέπει να έχει απαιτήσεις πολιτιστικής παραγωγής υψηλού επιπέδου. Απαιτήσεις που θα καθορίζουν σοβαρές καλλιτεχνικές επιτροπές οι οποίες θα ορίζονται από την κοινωνία, θα αποτελούνται από ανθρώπους ειδικούς για κάθε τομέα του πολιτισμού και θα λειτουργούν με διαφανείς διαδικασίες.
Δεν θα πρέπει να διακατέχεται από το σύνδρομο της ποσότητας και του μεγέθους αλλά της ποιότητας και της σοβαρότητας. Αλλιώς κινδυνεύει να υποπίπτει σε αστειότητες όπως π.χ να εντάσσει στο «φεστιβάλ» του, δραστηριότητες που έχουν πληρωθεί και θα εκτελεστούν σε άλλους Δήμους («Ελένη», GORAN BREGOVIC ).
Θα πρέπει να αναθέτει την καλλιτεχνική διεύθυνση σε ανθρώπους οι οποίοι να μπορούν να υλοποιούν τον σχεδιασμό της (σωστά συγκροτημένης και λειτουργούσας) καλλιτεχνικής επιτροπής και οι οποίοι να περιορίζονται σε αυτό τους το ρόλο.
Το τελευταίο αφορά την - για πρώτη φορά εκτελούσα ανάλογα χρέη - καλλιτεχνική διευθύντρια του προαναφερόμενου «φεστιβάλ» (αν κάνουμε λάθος ζητούμε προκαταβολικά συγγνώμη), η οποία κατά την συνέντευξη τύπου στην Αθήνα, προσπάθησε να κάνει πολιτική παρέμβαση, λέγοντας ότι ο Δήμαρχος Χίου υποστηρίχθηκε από όλες τις πολιτικές παρατάξεις.
Αν είχε φροντίσει να ενημερωθεί πληρέστερα (και αυτό δεν αφορά μόνο την πολιτική πραγματικότητα) θα εγνώριζε ότι ο κ. Βρουλής υποστηρίχθηκε αποκλειστικά από την ΝΔ και μάλιστα από τον «σκληρό» πυρήνα της. Οι δε υπόλοιποι πολιτικοί χώροι είχαν υποστηρίξει διαφορετικούς υποψήφιους!
Τελειώνοντας θα πρέπει να επισημάνουμε ότι είναι κρίμα, οι εκλεγμένοι άρχοντες, με ενέργειες όπως π.χ τις τριτοκοσμικές φιέστες για την υποδοχή τουριστών ή τη λειτουργία πανηγυροφεστιβάλ, αλλά και τη γενικότερη άγνοια τους επί του αντικειμένου του πολιτισμού, να δίνουν την εντύπωση και την ευκαιρία σε κάποιους (οι οποίοι προφανώς δεν γνωρίζουν την πολιτιστική παραγωγή αιώνων του νησιού) ότι μπορούν (έναντι μάλιστα αδρών αμοιβών) να «εκπολιτίσουν τους ιθαγενείς».
Κάτι τέτοιο δεν αξίζει στους Χιώτες!!!
Από το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Χίου.
Βιοπορτρέτο
Posted by Οργή Λαού on July 06, 2008 02:06 AM
του Στέφανου Παραστατίδη από το ΕΠΙΚΑΙΡΟ
Πρώτα, μου είπαν ότι θα βάλουν κάμερες στα γήπεδα. Δεν είπα τίποτα, γιατί πίστεψα ότι έτσι θα γλύτωνα από τους χούλιγκαν που έκαναν κακό στην ομάδα μου.Έπειτα, αποφάσισαν να παρακολουθούν με κάμερες τις διαδηλώσεις. Δε μίλησα, γιατί πίστεψα πως έτσι θα απαλλαγώ από τους κουκουλοφόρους που καταστρέφουν σε κάθε πορεία το μαγαζί της μητέρας μου…
Κατόπιν, τοποθέτησαν κάμερες στους δρόμους. Δε μίλησα, γιατί πίστεψα πως έτσι θα προφυλαχθώ από τους τσαντάκηδες και τους ληστές του δρόμου.
Αργότερα μου ανήγγειλαν ότι θα βάλουν κάμερες στα σχολεία. Δε μίλησα γιατί θεώρησα πως αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος πρόληψης κατά των ναρκωτικών που απειλούν τα παιδιά μου.
Τέλος, έβαλαν κάμερες στη δουλειά μου. Δεν είπα τίποτα, γιατί θεώρησα ότι θα ήταν κίνητρο για τους τεμπέληδες να εργαστούν επαρκώς.
Μια μέρα μπήκα στο σπίτι μου και αντίκρισα μια κάμερα να με κοιτά κατάματα. Τότε σήκωσα το κεφάλι, ύψωσα τη φωνή μου και της είπα ότι είναι ανεπιθύμητη στο σπίτι μου, γιατί προσβάλει τα ατομικά μου δικαιώματα και παραβιάζει τα προσωπικά μου δεδομένα.
Μου ήρθε δικάσιμος εντός ολίγων ημερών. Ήμουν κατηγορούμενος. Στο δικαστήριο μου απήγγειλαν τις κατηγορίες. Κατηγορήθηκα ως χούλιγκαν-κουκουλοφόρος-ληστής-κακός πατέρας-τεμπέλης. Καταδικάστηκα να τελώ υπό μόνιμη παρακολούθηση. Χειραγωγήσιμος για το «καλό της ανθρωπότητας».
Σιωπή, οπλίζεις τον εχθρό. φωνή τον ετρομάζεις,
Τα λόγια σου ας βγούν μπροστά, στα πόδια μην το βάζεις,
Και αν η φωνή σου δε θα βγει, καν’ τη σιωπή σου ν’ ακουστεί,
Να καταλάβει ουρανούς, να φτερουγάει με αετούς,
Να ακουστεί ελεύθερη!
gkaratsioubanis
Posted by Pangea on July 05, 2008 08:44 PM
To 11o Camping της Νεολαίας Συνασπισμού είναι πλέον γεγονός!
Μετά από μια χρονιά που σημαδεύτηκε από την ανάπτυξη αντιστάσεων και κινημάτων στους φοιτητικούς και εργασιακούς χώρους και τον ΣΥΡΙΖΑ να γειώνεται στην κοινωνία, η Νεολαία Συνασπισμού προσκαλεί νέους και τις νέες από όλη την Ευρώπη για να ανταλλάξουμε εμπειρίες, να συζητήσουμε, αλλά και να διασκεδάσουμε στην Αγία Άννα της Εύβοιας (στις εγκαταστάσεις του Club Agia Anna) από 24/7 ως 3/8. Δέκα μέρες γεμάτες με σεμινάρια και συζητήσεις, κινηματογραφικές προβολές, εκδρομές στο νησί, αλλά και άφθονη μουσική. Σας περιμένουμε όλους και όλες!
Χρήσιμες Πληροφορίες:
Γκρουπ αναχώρησης από την Αθήνα θα προγραμματιστούν στις 24, 25 και 26 Ιουλίου, ενώ θα προγραμματιστούν και επιμέρους αναχωρήσεις από άλλες πόλεις (συνολικό κόστος μεταφοράς: 25 ευρώ).
Διαμονή κατ’άτομο: 6 ευρώ ημερησίως
Οι παραπάνω τιμές ισχύουν με την εκπτωτική κάρτα συμμετοχής στο camping (κόστος 20 ευρώ )
Δηλώσεις συμμετοχής: info@neolaiasyn.gr και 210-3809319
Συναυλία Ενάντια στους Νέους Αυτοκινητόδρομους στην Ηλιουπολη
Posted by Πρωτοβουλία Κατοίκων στα Νότια on July 05, 2008 07:45 PM
Σε οριακό σημείο η κατάσταση στο νοσοκομείο Χανίων
Posted by ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Επιτροπή Χανίων on July 05, 2008 04:01 PM
Πηγή: http://tvradio.ert.gr/ , Φωτογραφία από την εφημερίδα «Πατρίς»
Χωρίς εφημερίες...
Μόνο την πρώτη εβδομάδα του Ιουλίου θα μπορεί -όπως όλα δείχνουν- το Νοσοκομείο Χανίων να καλύπτει με εφημερίες τον Νομό.
Και αυτό γιατί, οι γιατροί αποφάσισαν να προχωρήσουν στην κατάθεση προγράμματος εφημεριών για τον μήνα Ιούλιο που θα κινείται εντός των ορίων των Προεδρικών Διαταγμάτων (48ωρες και 56ωρες εβδομαδιαίως για ειδικευμένους και ειδικευόμενους γιατρούς αντίστοιχα), εναρμονιζόμενοι με την απόφαση της Ολομέλειας του Ελεγκτικού Συνεδρίου.
Η απόφαση αυτή πάρθηκε από τη γενική συνέλευση, αφού πληροφορήθηκε ότι η Ολομέλεια του Ελεγκτικού Συνεδρίου με την απόφαση της 26ης Ιουνίου, θεωρεί μη σύννομη την «τροπολογία Αβραμόπουλου» για την παράταση του σημερινού καθεστώτος εφημερίας των Νοσοκομείων.
Την απόφασή τους οι γιατροί (Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ν. Χανίων) την απέστειλαν στον διοικητή του Νοσοκομείου Μάρκο Καραβιτάκη και, παράλληλα, τη γνωστοποίησαν στον νομάρχη Χανίων Γρηγόρη Αρχοντάκη και στον εισαγγελέα Χανίων.
Στο σχετικό έγγραφο επισημαίνουν ότι «στο ενδεχόμενο να μας επιβάλλει η Διοίκηση επιπλέον υπερωριακή εργασία, ζητούμε να μας εξασφαλίσει εγγράφως την αμοιβή της, ενώ ταυτόχρονα την καθιστούμε υπεύθυνη για πιθανά ιατρικά λάθη που μπορούν να συμβούν λόγω παρατεταμένης και εξαντλητικής εργασίας».
Εμείς να προσθέσουμε μόνο πως οι γιατροί του νοσοκομείου Χανίων επανηλλειμμένα έχουν εκπέμψει σήμα κινδύνου για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το Εθνικό Σύστημα Υγεία και το νοσοκομείο Χανίων.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους πριν λίγους μήνες, ο αριθμός των εφημεριών που μέχρι σήμερα πραγματοποιούν οι γιατροί αγγίζει τα όρια της σωματικής και ψυχικής εξάντλησης, της οποίας αποδέκτες γίνονταν οι ίδιοι οι ασθενείς.
Η μόνη υπεύθυνη για όσα τα προβλήματα του ΕΣΥ, αλλά και για όσα ακόμα εμφανιστούν στο Νοσοκομείο Χανίων είναι η κυβερνητική πολιτική που μέχρι τώρα δεν φρόντισε να λύσει το χρόνιο πρόβλημα της έλλειψης ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.
Η τακτική της υπερφόρτωσης
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Οι υπερασπιστές του συστήματος αναζητούν λύσεις και εκβάσεις που θα αλλάζουν τα πάντα, προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα. Ο ρόλος των αντισυστημικών δυνάμεων δεν είναι να επιλύουν τα προβλήματα που το ίδιο το σύστημα δημιουργεί. Ο μηχανισμός των μεταρρυθμίσεων αποτελεί την κύρια συνθήκη λειτουργίας της φιλελεύθερης μηχανής που βασίζεται στη "Νεωτερικότητα", της αίσθησης δηλαδή ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι καλές εφόσον ζούμε σε έναν κόσμο συνεχούς προόδου.
Η αντισυστημικότητα των δράσεων σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει συνδιαχείριση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Σε αυτή την παγίδα έπεσε κατά το παρελθόν ο σοσιαλισμός και λειτούργησε ως σοσιαλφιλελευθερισμός που δημιούργησε, εν μέρει, και σίγουρα συντήρησε την απαραίτητη φιλελεύθερη συναίνεση της μεταρρυθμιστικής λειτουργίας, μεταρρύθμιση για να αλλάζουν όλα προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα.
Στο παραπάνω πλαίσιο ο Βαλερστάιν προτείνει, κατ' αρχήν, τη δημιουργία μιας οικογένειας ομάδων, κινημάτων, μη ομοιογενών, με διαφορετικές προτεραιότητες και σύνθετη εσωτερικά δημοκρατική δομή. Οι στόχοι κάθε ομάδας δεν πρέπει να είναι σημαντικότεροι από αυτούς της κάθε άλλης. Ο αγώνας αυτών των αντισυστημικών ομάδων μπορεί να χρησιμοποιήσει την τακτική της υπερφόρτωσης του συστήματος λαμβάνοντας κατά λέξη τις διακηρύξεις της παλαιάς φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Απέναντι, για παράδειγμα, στο αυξανόμενο μεταναστευτικό κύμα του Νότου θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την ελεύθερη αγορά, δηλαδή την πλήρη ελευθερία μετανάστευσης και εγκατάστασης και το άνοιγμα των συνόρων. Απέναντι στις δηλώσεις περί δημοκρατίας θα μπορούσαν να υποστηριχθούν μορφές άμεσης δημοκρατίας και εξάλειψης όλων των ανεπίσημων κέντρων λήψης αποφάσεων. Απέναντι στα νεοφιλελεύθερα κελεύσματα θα μπορούσε να υποστηριχθεί μια στρατηγική αντιστροφής κατά γράμμα ενάντια στις επιχειρήσεις, όπως είχα προτείνει σε προηγούμενο άρθρο μου. Θα μπορούσε, επίσης, να υποστηριχθεί ότι η ανισότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια μορφή νεορατσισμού μεταμφιεσμένου με το μανδύα της αριστοκρατίας των ελίτ και της άποψης του δήθεν ικανότερου.
Τα παραπάνω δεν έχουν στόχο την μεταρρύθμιση με φιλελεύθερη συναίνεση αλλά την τακτική της εκμετάλλευσης των ισχυρισμών του φιλελεύθερου συστήματος πιο κυριολεκτικά από ό,τι θα ήθελε το ίδιο το σύστημα. Έτσι δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά είτε να εγκαταλείψει τις παλαιοφιλελεύθερες προκείμενές του (όπως και κάνει το τελευταίο διάστημα τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο), είτε οι φιλελεύθεροι ιδεολόγοι να πετάξουν το φιλελεύθερο προσωπείο τους, παραδεχόμενοι ότι δεν εννοούν ακριβώς ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε ακριβώς ατομική ελευθερία, ούτε ακριβώς δημοκρατία. Θα γίνει λοιπόν κατανοητό στα θύματα της φιλελεύθερης συναίνεσης ότι όλα αυτά ήταν το προσωπείο μιας ολιγαρχίας, ενώ η φιλελεύθερη συναίνεση είναι το εργαλείο της αναπαραγωγής του status quo.
Η αντισυστημικότητα των δράσεων σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει συνδιαχείριση των φιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων. Σε αυτή την παγίδα έπεσε κατά το παρελθόν ο σοσιαλισμός και λειτούργησε ως σοσιαλφιλελευθερισμός που δημιούργησε, εν μέρει, και σίγουρα συντήρησε την απαραίτητη φιλελεύθερη συναίνεση της μεταρρυθμιστικής λειτουργίας, μεταρρύθμιση για να αλλάζουν όλα προκειμένου να μην αλλάξει τίποτα.
Στο παραπάνω πλαίσιο ο Βαλερστάιν προτείνει, κατ' αρχήν, τη δημιουργία μιας οικογένειας ομάδων, κινημάτων, μη ομοιογενών, με διαφορετικές προτεραιότητες και σύνθετη εσωτερικά δημοκρατική δομή. Οι στόχοι κάθε ομάδας δεν πρέπει να είναι σημαντικότεροι από αυτούς της κάθε άλλης. Ο αγώνας αυτών των αντισυστημικών ομάδων μπορεί να χρησιμοποιήσει την τακτική της υπερφόρτωσης του συστήματος λαμβάνοντας κατά λέξη τις διακηρύξεις της παλαιάς φιλελεύθερης ιδεολογίας.
Απέναντι, για παράδειγμα, στο αυξανόμενο μεταναστευτικό κύμα του Νότου θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε την ελεύθερη αγορά, δηλαδή την πλήρη ελευθερία μετανάστευσης και εγκατάστασης και το άνοιγμα των συνόρων. Απέναντι στις δηλώσεις περί δημοκρατίας θα μπορούσαν να υποστηριχθούν μορφές άμεσης δημοκρατίας και εξάλειψης όλων των ανεπίσημων κέντρων λήψης αποφάσεων. Απέναντι στα νεοφιλελεύθερα κελεύσματα θα μπορούσε να υποστηριχθεί μια στρατηγική αντιστροφής κατά γράμμα ενάντια στις επιχειρήσεις, όπως είχα προτείνει σε προηγούμενο άρθρο μου. Θα μπορούσε, επίσης, να υποστηριχθεί ότι η ανισότητα δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια μορφή νεορατσισμού μεταμφιεσμένου με το μανδύα της αριστοκρατίας των ελίτ και της άποψης του δήθεν ικανότερου.
Τα παραπάνω δεν έχουν στόχο την μεταρρύθμιση με φιλελεύθερη συναίνεση αλλά την τακτική της εκμετάλλευσης των ισχυρισμών του φιλελεύθερου συστήματος πιο κυριολεκτικά από ό,τι θα ήθελε το ίδιο το σύστημα. Έτσι δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά είτε να εγκαταλείψει τις παλαιοφιλελεύθερες προκείμενές του (όπως και κάνει το τελευταίο διάστημα τόσο στο κοινωνικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο), είτε οι φιλελεύθεροι ιδεολόγοι να πετάξουν το φιλελεύθερο προσωπείο τους, παραδεχόμενοι ότι δεν εννοούν ακριβώς ανθρώπινα δικαιώματα, ούτε ακριβώς ατομική ελευθερία, ούτε ακριβώς δημοκρατία. Θα γίνει λοιπόν κατανοητό στα θύματα της φιλελεύθερης συναίνεσης ότι όλα αυτά ήταν το προσωπείο μιας ολιγαρχίας, ενώ η φιλελεύθερη συναίνεση είναι το εργαλείο της αναπαραγωγής του status quo.
Παραλίες και βουτιές
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Πάντα μου άρεσε με τη μοτοσικλέτα να κάνω κόντρες με αεροπλάνα την ώρα της απογείωσης τους, μετά να βουτάω σε κλειστές στροφές και στο τέλος να καταλήγω σε τέτοιες παραλίες.
Η φώτο πριν από λίγο.
Ιδιωτικές τυραννίες και απελευθερωτικοί αγώνες
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Πριν το αιματοκύλισμα στο Σικάγο το 1886 οι εργοστασιάρχες και οι υπόλοιποι εργοδότες μπορούσαν να απασχολούν το εργατικό δυναμικό όπως ήθελαν χωρίς να λογαριάζουν κανένα. Την ίδια περίπου περίοδο τα συνδικάτα του Καναδά είχαν αποκτήσει, μετά από αγώνες, κάποια βασικά δικαιώματα. Τα επιχειρήματα των σκληρών εργοδοτών ήταν και τότε ότι όλοι θα μπορούσαν, με τις τότε συνθήκες, να έχουν δουλειά και να ξεφύγουν από την πείνα. Η κατάσταση έλεγαν έχει βελτιωθεί σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Θα έπρεπε να είναι ελεύθερος ο εργάτης να διαπραγματεύεται.... Η ελευθερία του εργάτη....
Τα ίδια περίπου επιχειρήματα ακούμε και σήμερα από την εργοδοσία, ευελιξία στο ωράριο, ευελιξία στους μισθούς, ευελιξία στις απολύσεις, ευελιξία, ευελιξία, ευελιξία. Όταν βέβαια λένε ευελιξία εννοούν απορύθμιση , όταν μιλάνε για μεταρρυθμίσεις εννοούν περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όταν μιλάνε για ελεύθερη αγορά εννοούν δικτατορία της αγοράς των κερδοσκόπων και των πραγματικών κουκουλοφόρων τρομοκρατών με τις γραβάτες.
Όπως έλεγε και ο Τζόν Στιούαρτ Μίλ οι επιλογές ενός φτωχού εργαζομένου δεν είναι περισσότερες από αυτές ενός σκλάβου.
Σήμερα που όλο και περισσότερο αυξάνονται οι ώρες εργασίας οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μέσα στις επιχειρήσεις. Στην ζωή έξω ισχύουν άλλοι κανόνες, στις επιχειρήσεις τελείως διαφορετικοί. Οι επιχειρήσεις δεν είναι δημοκρατικές οργανώσεις αλλά μοναρχίες και ολιγαρχίες. Συνεπώς, αυξάνεται η ανάγκη εσωτερικής παρέμβασης στη ζωή της επιχείρησης και ελέγχου του τι συμβαίνει εκεί μέσα όπου ο ιδιοκτήτης μπορεί άτυπα να κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει.
Παράλληλα, με την αυξανόμενη εσωτερική ολοκληρωτική πίεση, αυξάνεται και η εξωτερική πίεση για περαιτέρω υποχωρήσεις των εργαζομένων υπέρ των κερδών των ιδιοκτητών. Οι εργαζόμενοι σε όλα αυτά θα πρέπει να αντεπιτεθούν κατά μέτωπο και να διεκδικήσουν με θάρρος και θράσος μέχρις εσχάτων. Το θράσος βέβαια ορίζεται από τον ολιγαρχικό, ιδιωτικό κόσμο των ιδιοκτητών και όχι από τους εργαζομένους. Οι διεκδικήσεις, λοιπόν, θα τους φανούν θρασύτατες και ανεδαφικές αλλά αν ο αγώνας είναι ισχυρός στο τέλος οι ιδιοκτήτες και τα αφεντικά θα παρακαλάνε για αυτές μόνο τις παραχωρήσεις.
Οι εργαζόμενοι έχουν τεράστια δύναμη, δύναμη όχι μόνο να πετύχουν πράγματα που τώρα δεν φαντάζονται (20ωρο εργασίας, διπλασιασμός μισθών κτλ) αλλά και να αλλάξουν όπως θέλουν την κοινωνία. Αυτό που λείπει από τους εργαζομένους είναι η οργάνωση και η ενότητα, χωρίς αυτήν δεν επιτυγχάνεται παρά η αύξηση του κουλουριού που πληρώνεται κατόπιν με 65ωρα εργασίας. Για την ενότητα χρειάζονται ιδεολογικές παραχωρήσεις σε αυτούς που μπορούν να είναι πιο πιεστικοί και διεκδικητικοί, συμμετοχή ακόμη και χωρίς πλήρη συμφωνία.
Οι εργαζόμενοι ας μην επαναπαύονται σε αυτά τα λίγα που έχουν γιατί σύντομα θα τους τα κλέψουν και αυτά, γυρίζουμε ολοταχώς σε μια εκσυγχρονισμένη έκδοση του 1800. Ο μόνος τρόπος για αναπροσαρμογή των στόχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινωνίας είναι ο οργανωμένος ανένδοτος αγώνας. Οι σημερινές διεκδικήσεις θα πρέπει να 20πλασιαστούν ίσα, ίσα για να αντισταθμίσουν ως ανάχωμα την επιχείρηση ρεζιλέματος και εξευτελισμού των εργαζομένων.
Η απεργία του 1886 δεν ήταν κάτι που δεν επαναλαμβάνεται. Τότε έλαβαν μέρος 350,000 εργαζόμενοι. Την 1η Μαίου στο Σικάγο έλαβαν μέρος στην πορεία μόλις 90,000 άνθρωποι. Επικεφαλής της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσον μαζί με τα επτά παιδιά του. Δύο μέρες αργότερα οι απεργοσπάστες προσπάθησαν να μπουν σε εργοστάσιο και χύθηκε αίμα. Στην συγκέντρωση για την καταδίκη αυτής της βίας οι αστυνομικοί προσπάθησαν να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση στην οποία πρωτοστατούσαν οι αναρχικοί. Όταν η αστυνομία επενέβη οι διαδηλωτές έριξαν μια χειροβομβίδα στους αστυνομικούς, οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ.
Για το περιστατικό της χειροβομβίδας κατηγορήθηκαν κάποιοι συνδικαλιστές επειδή υποκίνησαν το πλήθος. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσον, Φίσερ και Έγκελ απαγχονίστηκαν τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα. Στη χώρα μας ο πρώτος εορτασμός έγινε το 1893 στην Αθήνα με πρωτοβουλία του επίσης αναρχοσυνδικαλιστή Σταύρου Καλλέργη. Οι αγώνες κερδίζονται με μάχες και θυσίες. Η σημερινή επιφανειακή εργασιακή ειρήνη έχει πολύ ακριβό και εξευτελιστικό τίμημα για τους εργαζομένους, καιρός να ξεκινήσει ο πόλεμος.
Τα ίδια περίπου επιχειρήματα ακούμε και σήμερα από την εργοδοσία, ευελιξία στο ωράριο, ευελιξία στους μισθούς, ευελιξία στις απολύσεις, ευελιξία, ευελιξία, ευελιξία. Όταν βέβαια λένε ευελιξία εννοούν απορύθμιση , όταν μιλάνε για μεταρρυθμίσεις εννοούν περιορισμό των δικαιωμάτων των εργαζομένων, όταν μιλάνε για ελεύθερη αγορά εννοούν δικτατορία της αγοράς των κερδοσκόπων και των πραγματικών κουκουλοφόρων τρομοκρατών με τις γραβάτες.
Όπως έλεγε και ο Τζόν Στιούαρτ Μίλ οι επιλογές ενός φτωχού εργαζομένου δεν είναι περισσότερες από αυτές ενός σκλάβου.
Σήμερα που όλο και περισσότερο αυξάνονται οι ώρες εργασίας οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους μέσα στις επιχειρήσεις. Στην ζωή έξω ισχύουν άλλοι κανόνες, στις επιχειρήσεις τελείως διαφορετικοί. Οι επιχειρήσεις δεν είναι δημοκρατικές οργανώσεις αλλά μοναρχίες και ολιγαρχίες. Συνεπώς, αυξάνεται η ανάγκη εσωτερικής παρέμβασης στη ζωή της επιχείρησης και ελέγχου του τι συμβαίνει εκεί μέσα όπου ο ιδιοκτήτης μπορεί άτυπα να κάνει κυριολεκτικά ό,τι θέλει.
Παράλληλα, με την αυξανόμενη εσωτερική ολοκληρωτική πίεση, αυξάνεται και η εξωτερική πίεση για περαιτέρω υποχωρήσεις των εργαζομένων υπέρ των κερδών των ιδιοκτητών. Οι εργαζόμενοι σε όλα αυτά θα πρέπει να αντεπιτεθούν κατά μέτωπο και να διεκδικήσουν με θάρρος και θράσος μέχρις εσχάτων. Το θράσος βέβαια ορίζεται από τον ολιγαρχικό, ιδιωτικό κόσμο των ιδιοκτητών και όχι από τους εργαζομένους. Οι διεκδικήσεις, λοιπόν, θα τους φανούν θρασύτατες και ανεδαφικές αλλά αν ο αγώνας είναι ισχυρός στο τέλος οι ιδιοκτήτες και τα αφεντικά θα παρακαλάνε για αυτές μόνο τις παραχωρήσεις.
Οι εργαζόμενοι έχουν τεράστια δύναμη, δύναμη όχι μόνο να πετύχουν πράγματα που τώρα δεν φαντάζονται (20ωρο εργασίας, διπλασιασμός μισθών κτλ) αλλά και να αλλάξουν όπως θέλουν την κοινωνία. Αυτό που λείπει από τους εργαζομένους είναι η οργάνωση και η ενότητα, χωρίς αυτήν δεν επιτυγχάνεται παρά η αύξηση του κουλουριού που πληρώνεται κατόπιν με 65ωρα εργασίας. Για την ενότητα χρειάζονται ιδεολογικές παραχωρήσεις σε αυτούς που μπορούν να είναι πιο πιεστικοί και διεκδικητικοί, συμμετοχή ακόμη και χωρίς πλήρη συμφωνία.
Οι εργαζόμενοι ας μην επαναπαύονται σε αυτά τα λίγα που έχουν γιατί σύντομα θα τους τα κλέψουν και αυτά, γυρίζουμε ολοταχώς σε μια εκσυγχρονισμένη έκδοση του 1800. Ο μόνος τρόπος για αναπροσαρμογή των στόχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της κοινωνίας είναι ο οργανωμένος ανένδοτος αγώνας. Οι σημερινές διεκδικήσεις θα πρέπει να 20πλασιαστούν ίσα, ίσα για να αντισταθμίσουν ως ανάχωμα την επιχείρηση ρεζιλέματος και εξευτελισμού των εργαζομένων.
Η απεργία του 1886 δεν ήταν κάτι που δεν επαναλαμβάνεται. Τότε έλαβαν μέρος 350,000 εργαζόμενοι. Την 1η Μαίου στο Σικάγο έλαβαν μέρος στην πορεία μόλις 90,000 άνθρωποι. Επικεφαλής της πορείας ήταν ο αναρχοσυνδικαλιστής Άλμπερτ Πάρσον μαζί με τα επτά παιδιά του. Δύο μέρες αργότερα οι απεργοσπάστες προσπάθησαν να μπουν σε εργοστάσιο και χύθηκε αίμα. Στην συγκέντρωση για την καταδίκη αυτής της βίας οι αστυνομικοί προσπάθησαν να διαλύσουν την ειρηνική συγκέντρωση στην οποία πρωτοστατούσαν οι αναρχικοί. Όταν η αστυνομία επενέβη οι διαδηλωτές έριξαν μια χειροβομβίδα στους αστυνομικούς, οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ.
Για το περιστατικό της χειροβομβίδας κατηγορήθηκαν κάποιοι συνδικαλιστές επειδή υποκίνησαν το πλήθος. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Σπις, Πάρσον, Φίσερ και Έγκελ απαγχονίστηκαν τραγουδώντας τη Μασσαλιώτιδα. Στη χώρα μας ο πρώτος εορτασμός έγινε το 1893 στην Αθήνα με πρωτοβουλία του επίσης αναρχοσυνδικαλιστή Σταύρου Καλλέργη. Οι αγώνες κερδίζονται με μάχες και θυσίες. Η σημερινή επιφανειακή εργασιακή ειρήνη έχει πολύ ακριβό και εξευτελιστικό τίμημα για τους εργαζομένους, καιρός να ξεκινήσει ο πόλεμος.
Ο μύθος της χαμένης Ατλαντίδας
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Ο Αλμούνια δήλωσε σήμερα ότι είναι ορατός ο κίνδυνος στασιμοπληθωρισμού, ενός φαινομένου όπου συνυπάρχει ο υψηλός πληθωρισμός με την χαμηλή ανάπτυξη. Παράλληλα ο Τρισέ, διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), ανακοίνωσε την επικείμενη αύξηση των επιτοκίων κατά 0,25%. Πρόσφατα η FED στις ΗΠΑ είχε δώσει τα ρέστα της σε ένα μπαράζ μείωσης επιτοκίων και χρηματοοικονομικών διευκολύνσεων για την προστασία του τραπεζικού συστήματος. Οι παρεμβάσεις της ήταν τόσο έντονες που οι οικονομικοί αναλυτές θεώρησαν ότι δεν έχει πλέον άλλες δυνατότητες αποτελεσματικής μείωσης επιτοκίων. Η μία τράπεζα ακολουθεί τη μία στρατηγική, η άλλη τράπεζα μια άλλη διαφορετική. Το θέμα είναι ότι πέρα από τις έντονες κερδοσκοπικές κινήσεις στα χρηματιστήρια, οι οικονομίες απέχουν πολύ λίγο από το σημείο όπου θα βυθιστούν άσχημα.
Προσωπικά νομίζω ότι η στρατηγική της ΕΚΤ να τιθασεύσει τον πληθωρισμό δεν είναι επιλογή της αλλά καθορίζεται από το καταστατικό λειτουργίας της. Οι αναφορές στον στασιμοπληθωρισμό του 1970 παρόλο που είναι σωστή γίνεται για να δικαιολογήσει μια επώδυνη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα νομισματικά μέτρα δεν ξέρω και δε νομίζω ότι μπορούν με ασφάλεια να βοηθήσουν την αποφυγή της οικονομικής κρίσης εφόσον οι τιμές των καυσίμων συνεχίσουν να ανεβαίνουν.
Αυτό ενισχύεται από την επικείμενη άνοδο των αμερικανικών επιτοκίων (από τα πολύ χαμηλά επίπεδα που είναι σήμερα), πράγμα που κάνει πιο ισχυρό το δολάριο. Η πτώση του δολαρίου προστάτευε έως τώρα την Ευρώπη από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Η ισχυροποίηση του δολαρίου θα είναι το τελικό χτύπημα. Τα περιθώρια της επιτοκιακής ανόδου είναι πολύ μεγαλύτερα στις ΗΠΑ από ότι στην Ευρώπη: αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ πιθανόν να έχουμε δει τα χαμηλά του δολαρίου για το άμεσο διάστημα (μακροπρόθεσμα υπάρχει ακόμη περιθώριο περαιτέρω πτώσης).
Σε τέτοιες φάσεις της οικονομίας θα ήταν προφανές ότι χρειάζονται ισχυρά δημοσιονομικά μέτρα στήριξης. Όχι μόνο για κοινωνικούς λόγους αλλά και για την αποτελεσματικότερη αποφυγή μιας ενδεχόμενης μεγάλης κρίσης. Η στρατηγική της ΕΕ για νομισματική παρακολούθηση του πληθωρισμού μου θυμίζει την Ιαπωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν φοβούμενη τον πληθωρισμό αύξησε τα επιτόκια βυθίζοντας την Ιαπωνία σε πρωτοφανή κρίση. Νομίζω αυτό είναι καλύτερο παράδειγμα για τους Ευρωπαίους.
Τα αμερικανάκια από την άλλη πλευρά προηγούνται στην εμφάνιση της κρίσης και έχουν ήδη σώσει το παγκόσμιο σύστημα από την κατάρρευση μια φορά με την μεγάλη στήριξη του χρηματοπιστωτικού τους τομέα. Σημειώνω ότι η άνοδος των Ευρωπαϊκών επιτοκίων θα αυξήσει το ασφάλιστρο κινδύνου και θα αναπροσαρμόσει όλα τα οικονομικά μοντέλα, εκτιμήσεις, προβλέψεις. Η ανάπτυξη θα πληγεί καίρια στην Ευρώπη, κάτι που θα αρχίσει να φαίνεται πολύ έντονα από τις αρχές του χρόνου.
Πολλοί οικονομολόγοι που τον τελευταίο καιρό επιστρέφουν στην θρησκευτική προσευχή προς έμπνευση και... επιφοίτηση, δηλώνουν απηυδισμένοι ότι ο μόνος τρόπος να τιθασευτεί διεθνώς ο πληθωρισμός είναι να έχουμε ύφεση που θα μειώσει τη ζήτηση και τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (δηλαδή το ΑΕΠ)....πάλι καλά που το κατάλαβαν...
Προσωπικά νομίζω ότι η στρατηγική της ΕΚΤ να τιθασεύσει τον πληθωρισμό δεν είναι επιλογή της αλλά καθορίζεται από το καταστατικό λειτουργίας της. Οι αναφορές στον στασιμοπληθωρισμό του 1970 παρόλο που είναι σωστή γίνεται για να δικαιολογήσει μια επώδυνη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Τα νομισματικά μέτρα δεν ξέρω και δε νομίζω ότι μπορούν με ασφάλεια να βοηθήσουν την αποφυγή της οικονομικής κρίσης εφόσον οι τιμές των καυσίμων συνεχίσουν να ανεβαίνουν.
Αυτό ενισχύεται από την επικείμενη άνοδο των αμερικανικών επιτοκίων (από τα πολύ χαμηλά επίπεδα που είναι σήμερα), πράγμα που κάνει πιο ισχυρό το δολάριο. Η πτώση του δολαρίου προστάτευε έως τώρα την Ευρώπη από την άνοδο της τιμής του πετρελαίου. Η ισχυροποίηση του δολαρίου θα είναι το τελικό χτύπημα. Τα περιθώρια της επιτοκιακής ανόδου είναι πολύ μεγαλύτερα στις ΗΠΑ από ότι στην Ευρώπη: αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ πιθανόν να έχουμε δει τα χαμηλά του δολαρίου για το άμεσο διάστημα (μακροπρόθεσμα υπάρχει ακόμη περιθώριο περαιτέρω πτώσης).
Σε τέτοιες φάσεις της οικονομίας θα ήταν προφανές ότι χρειάζονται ισχυρά δημοσιονομικά μέτρα στήριξης. Όχι μόνο για κοινωνικούς λόγους αλλά και για την αποτελεσματικότερη αποφυγή μιας ενδεχόμενης μεγάλης κρίσης. Η στρατηγική της ΕΕ για νομισματική παρακολούθηση του πληθωρισμού μου θυμίζει την Ιαπωνία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 όταν φοβούμενη τον πληθωρισμό αύξησε τα επιτόκια βυθίζοντας την Ιαπωνία σε πρωτοφανή κρίση. Νομίζω αυτό είναι καλύτερο παράδειγμα για τους Ευρωπαίους.
Τα αμερικανάκια από την άλλη πλευρά προηγούνται στην εμφάνιση της κρίσης και έχουν ήδη σώσει το παγκόσμιο σύστημα από την κατάρρευση μια φορά με την μεγάλη στήριξη του χρηματοπιστωτικού τους τομέα. Σημειώνω ότι η άνοδος των Ευρωπαϊκών επιτοκίων θα αυξήσει το ασφάλιστρο κινδύνου και θα αναπροσαρμόσει όλα τα οικονομικά μοντέλα, εκτιμήσεις, προβλέψεις. Η ανάπτυξη θα πληγεί καίρια στην Ευρώπη, κάτι που θα αρχίσει να φαίνεται πολύ έντονα από τις αρχές του χρόνου.
Πολλοί οικονομολόγοι που τον τελευταίο καιρό επιστρέφουν στην θρησκευτική προσευχή προς έμπνευση και... επιφοίτηση, δηλώνουν απηυδισμένοι ότι ο μόνος τρόπος να τιθασευτεί διεθνώς ο πληθωρισμός είναι να έχουμε ύφεση που θα μειώσει τη ζήτηση και τους αναπτυξιακούς ρυθμούς (δηλαδή το ΑΕΠ)....πάλι καλά που το κατάλαβαν...
Ο καπιταλισμός των Starbucks
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Τα Starbucks είναι ένα πολύ καλό καπιταλιστικό κακό παράδειγμα. Ανακοίνωσαν πρόσφατα το κλείσιμο 600 καταστημάτων και την απόλυση 12,000 εργαζομένων δηλαδή το 7% του εργατικού δυναμικού τους. Θα περίμενε κανείς ότι αυτό συμβαίνει επειδή η εταιρεία κινδυνεύει να κλείσει ή κάτι παρόμοιο. Η αλήθεια είναι ότι η εταιρεία έκανε πέρυσι τζίρο 10 δις δολάρια και κέρδισε καθαρά 673 εκατομμύρια δολάρια. Η απόδοση ιδίων κεφαλαίων έφτασε το 30%, δηλαδή των κεφαλαίων που απασχολεί η εταιρεία για να λειτουργεί. Η εταιρεία, επίσης, ανακοίνωσε ότι μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία αναδιάρθρωσης (έτσι λένε τις ομαδικές απολύσεις οι μεγάλες εταιρείες) θα έχει επιπλέον κέρδη 100 εκατομμύρια δολάρια. Δηλαδή θα απολύσουν το 7% του προσωπικού τους για να κερδίσουν ένα επιπλέον κέρδος 15%.
Η στρατηγική αυτή είναι πολύ συνηθισμένη στους κύκλους των επιχειρήσεων, έτσι αυξάνουν την κερδοφορία τους με τον πιο εύκολο γι ' αυτές τρόπο. Δεν σκάνε να κάνουν καλύτερη την επιχείρηση να δώσουν κάτι επιπλέον στον καταναλωτή, απλά απολύουν προσωπικό. Το ιδανικό θα ήταν να μην επιτρέπονται απολύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις παρά μόνο αν απειλείται η βιωσιμότητα της επιχείρησης και αφού είχαν εξαντληθεί όλα τα άλλα μέσα.
Η νομιμοποίηση αυτού του φαινομένου οφείλεται στους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Η μετοχή είχε υποστεί πέρυσι πτώση της τάξεως του 40%, αυτό σημαίνει ότι παρόλο που η εταιρεία κέρδιζε 30% επί των κεφαλαίων που απασχολούσε οι μέτοχοι έχαναν στο χρηματιστήριο 40%. Η κερδοσκοπία και η απληστία (η ελεύθερη αγορά) έκρινε ότι η επιχείρηση έπρεπε να κάνει μια τέτοια κίνηση. Και βέβαια στο τέλος την έκανε απολύοντας 12,000 ανθρώπους.
Ένας δεύτερος παράγοντας που είτε λειτούργησε στην περίπτωση αυτή, είτε λειτουργεί σε όλες σχεδόν τις παρόμοιες περιπτώσεις είναι ότι τα διοικητικά στελέχη της εταιρείας λαμβάνουν τεράστια μπόνους σε μετοχές της εταιρείας αλλά και κρίνονται με βάση την απόδοση της μετοχής στο ταμπλό. Έτσι, όσο καλοί και να είναι οι εργαζόμενοι, όσα κέρδη και αν βγάζουν, αν η μετοχή για λόγους κερδοσκοπίας ή απληστίας πέφτει τότε η διοίκηση "παίρνει κεφάλια". Πάντα τα κεφάλια των εργαζομένων.
Είναι ξεκάθαρο ότι όλη αυτή η διαδικασία δεν βασίζεται στο κοινό καλό της κοινωνίας αλλά στο ατομικό συμφέρον μιας μικρής μερίδας ανθρώπων (των μεγαλομετόχων και των στελεχών) που είναι τελείως ελεύθεροι να δρουν αποκλειστικά με βάση το κέρδος τους. Η δουλειά όμως 12,000 ανθρώπων δεν θα έπρεπε να είναι ατομικό δικαίωμα του επιχειρηματία αλλά να αποτελεί, από τη στιγμή που συμβαίνει, μια κοινωνική του υποχρέωση που σήμερα διαγράφεται στο όνομα της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού.
Η στρατηγική αυτή είναι πολύ συνηθισμένη στους κύκλους των επιχειρήσεων, έτσι αυξάνουν την κερδοφορία τους με τον πιο εύκολο γι ' αυτές τρόπο. Δεν σκάνε να κάνουν καλύτερη την επιχείρηση να δώσουν κάτι επιπλέον στον καταναλωτή, απλά απολύουν προσωπικό. Το ιδανικό θα ήταν να μην επιτρέπονται απολύσεις σε τέτοιες περιπτώσεις παρά μόνο αν απειλείται η βιωσιμότητα της επιχείρησης και αφού είχαν εξαντληθεί όλα τα άλλα μέσα.
Η νομιμοποίηση αυτού του φαινομένου οφείλεται στους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Η μετοχή είχε υποστεί πέρυσι πτώση της τάξεως του 40%, αυτό σημαίνει ότι παρόλο που η εταιρεία κέρδιζε 30% επί των κεφαλαίων που απασχολούσε οι μέτοχοι έχαναν στο χρηματιστήριο 40%. Η κερδοσκοπία και η απληστία (η ελεύθερη αγορά) έκρινε ότι η επιχείρηση έπρεπε να κάνει μια τέτοια κίνηση. Και βέβαια στο τέλος την έκανε απολύοντας 12,000 ανθρώπους.
Ένας δεύτερος παράγοντας που είτε λειτούργησε στην περίπτωση αυτή, είτε λειτουργεί σε όλες σχεδόν τις παρόμοιες περιπτώσεις είναι ότι τα διοικητικά στελέχη της εταιρείας λαμβάνουν τεράστια μπόνους σε μετοχές της εταιρείας αλλά και κρίνονται με βάση την απόδοση της μετοχής στο ταμπλό. Έτσι, όσο καλοί και να είναι οι εργαζόμενοι, όσα κέρδη και αν βγάζουν, αν η μετοχή για λόγους κερδοσκοπίας ή απληστίας πέφτει τότε η διοίκηση "παίρνει κεφάλια". Πάντα τα κεφάλια των εργαζομένων.
Είναι ξεκάθαρο ότι όλη αυτή η διαδικασία δεν βασίζεται στο κοινό καλό της κοινωνίας αλλά στο ατομικό συμφέρον μιας μικρής μερίδας ανθρώπων (των μεγαλομετόχων και των στελεχών) που είναι τελείως ελεύθεροι να δρουν αποκλειστικά με βάση το κέρδος τους. Η δουλειά όμως 12,000 ανθρώπων δεν θα έπρεπε να είναι ατομικό δικαίωμα του επιχειρηματία αλλά να αποτελεί, από τη στιγμή που συμβαίνει, μια κοινωνική του υποχρέωση που σήμερα διαγράφεται στο όνομα της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού.
Να ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα που θα ψήφιζα...
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Ο Στέφανος Μάνος είχε δηλώσει πριν από λίγα χρόνια ότι αν στη δημόσια εκπαίδευση εφαρμοζόταν το σύστημα του Χάρβαρτ θα βλέπαμε τότε πώς θα αυξανόταν η απόδοση των εργαζομένων καθηγητών στη δημόσια εκπαίδευση. Το σύστημα του Χάρβαρτ λέει ότι κάθε χρόνο διαγράφεται ένα ποσοστό φοιτητών π.χ. το 20% των τελευταίων, ανεξαρτήτως αν πέρασαν τη βάση (κάτι που ξέρω ισχύει στο ΜΒΑ του). Έτσι θα γινόταν και στους δημοσίους υπαλλήλους. Το ίδιο ισχύει και στις γραπτές εξετάσεις του ΑΣΕΠ των καθηγητών, κόβεται ένα μεγάλο ποσοστό ανεξαρτήτως αν πέρασε τη βάση. Το ίδιο κάνουν και πολλές ιδιωτικές εταιρείες , δηλαδή απολύουν κάθε χρόνο 5-10% του λιγότερο παραγωγικού προσωπικού, άσχετα αν ήταν πολύ παραγωγικοί.
Τελικά ο νεοφιλελευθερισμός έχει πολύ δίκιο, και γι΄αυτό μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί σε ένα μπουκοτάζ. Κάθε χρόνο το μπουκοτάζ θα κλείνει μια εταιρεία από κάθε κλάδο, ασχέτως αν ήταν άψογη. Έτσι θα ενισχύονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των πολιτών. Οι εταιρείες που θα μπαίνουν στο στόχαστρο των μπουκοτέρ και θα κλείνουν θα είναι αυτές που δέχτηκαν σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ, την Επιθεώρηση εργασίας, το ΙΚΑ, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς υγιεινής, τις ψηφοφορίες, τους ελέγχους του ίδιου του φορέα μπουκοτάζ κτλ τις πιο πολλές καταγγελίες, αντιδράσεις, ατασθαλίες, απολύσεις. Μπορεί να είναι καλή εταιρεία αλλά τι να κάνουμε έτσι αυξάνει η αποτελεσματικότητα υπέρ μας σύμφωνα με τον νεοφιλελευθερισμό. Αφού το σύστημα βασίζεται στο νεοφιλελευθερισμό, την υποτιθέμενη ελεύθερη αγορά και την ελευθερία των ανθρώπων θα πρέπει η εταιρική ασυδοσία (υψηλές τιμές, απολύσεις, μόλυνση κτλ) να χτυπηθούν με τα ίδια όπλα που μας χτυπάνε. Με τα όπλα της νομιμοποιημένης αγριότητας που οι ίδιοι χρησιμοποιούν.
Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την ακρίβεια ή και άλλα φαινόμενα ξεκίνησαν προσπάθειες μπουκοτάζ κλάδων ή επιχειρήσεων από ενεργούς πολίτες. Οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν έως τώρα κανένα αποτέλεσμα. Φαντάζομαι τις εταιρείες (τα στελέχη μάρκετινγκ και πωλήσεων μαζί με τους μεγαλομετόχους και τους ιδιοκτήτες) να γελάνε και ύστερα να προσαρμόζουν προς τα πάνω τις τιμές τους. Αν θέλει να κάνει κάποιος πραγματικό μπουκοτάζ και όχι να παίξει με τα κουβαδάκια του, θα πρέπει να ακολουθήσει, σύμφωνα με τα παραπάνω, τους ακόλουθους νεοφιλελεύθερους και βάναυσους κανόνες:
1) Μπουκοτάζ πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μπορεί να ακολουθήσει ο καταναλωτής. Αυτό σημαίνει ότι το μπουκοτάζ σε έναν ολόκληρο κλάδο ή σε ένα προϊόν για μεγάλα διαστήματα δεν είναι δυνατόν να έχει επιτυχία. Η επιτυχία του μπουκοτάζ ξεκινάει από την τμηματοποίηση της αγοράς και την συγκεκριμενοποίηση του στόχου με τρόπο εφικτό. Για παράδειγμα, δεν μπορεί κάποιος να απαιτήσει να απέχουν οι καταναλωτές από το γάλα για 7 ή 10 ημέρες. Αντίθετα μπορούν να απέχουν για 2 μέρες με μεγαλύτερη ένταση και στόχευση.
2) Τα μπουκοτάζ δεν πρέπει να γίνονται ήπια και προειδοποιητικά αλλά σκληρά. Είναι οι εταιρείες ήπιες και φιλικές με τους εργαζομένους, με το περιβάλλον, με τους καταναλωτές; Δε νομίζω! Ακόμη και οι πιο τίμιες εταιρείες θα απέλυαν στη στιγμή 200 άτομα για να κερδίσουν 5% περισσότερο. Συνεπώς, αυτού του είδους τη σκληρότητα, την αντιμετωπίζεις μόνο με σκληρότητα και όχι με χάδια. Φανταστείτε έναν εργαζόμενο καλό και παραγωγικό, τίμιο και εργατικό. Η εταιρεία πάντοτε θα προσπαθεί να πάρει από αυτόν το κάτι παραπάνω με το φόβο της απόλυσης ή της μη προαγωγής, μέχρις εξάντλησης και τελικής πτώσης. Το ίδιο πρέπει να γίνεται και αντίστροφα. Σύμφωνα με τα παραπάνω, το μπουκοτάζ θα πρέπει να έχει τρομακτικό αποτέλεσμα στην επιχείρηση. Θα πρέπει να προκαλέσει σημαντική μείωση των κερδών της, πτώση της τιμής της μετοχής της, απώλεια μεγάλου μεριδίου αγοράς. Οι εργαζόμενοι θα εργαστούν στις άλλες εταιρείες που θα κερδίσουν το χαμένο μερίδιο αγοράς. Τα ίδια δεν κάνουν και οι εταιρείες;
3) Για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται στόχευση εκ περιτροπής σε μια μόνο εταιρεία. Χωρίς έλεος, χωρίς αιδώ, χωρίς φόβο, χωρίς τύψεις. Όποιος έχει τύψεις μπορεί να πάει στην κούνια του και να κλάψει. Τα μπουκοτάζ χρειάζονται απειλητική δύναμη καταστροφής. Τότε μόνο θα δείτε πως οι υπόλοιπες εταιρείες θα συμμορφωθούν. Οι καταγγελίες εργαζομένων θα είναι στην επικαιρότητα, η εσωτερική κουλτούρα των εταιρειών στην επιφάνεια, οι τιμές στο στόχαστρο των πραγματικών αφεντικών που είναι οι καταναλωτές. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες και μόνο αυτοί έχουν δικαίωμα να κλείνουν αν το επιθυμούν τις εταιρείες. Οι εταιρείες τότε θα σπαταλήσουν πολλά χρήματα για να δείξουν πόσο υπεύθυνες είναι και στην εναγώνια προσπάθειά τους να δείξουν πόσο καλές είναι μια καταγγελία εργαζομένων ή μια αποκάλυψη για την παραγωγή ή ένα αίτημα για μείωση των τιμών και των περιθωρίων τους θα απειλεί να τις τινάξει στον αέρα αφού οι μπουκοτέρ, αν οι εταιρείες δεν συμμορφωθούν άμεσα, θα τις βάζουν στο στόχαστρο για εξόντωση.
4) Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να υπάρχουν προειδοποιήσεις εταιρειών και τελικά χτυπήματα. Κάθε χρόνο θα κλείνουν εταιρείες, άσχετα αν ήταν καλές, σας φαίνεται περίεργο; Μα αυτό κάνουν οι εταιρείες και ο καπιταλισμός. Τι; δεν συμφωνείτε με τον καπιταλισμό; Είστε κομμουνιστές; Θα κλείνουν, έτσι, οι λιγότερο καλές με βάση τα κριτήρια των καταναλωτών, όπως δηλαδή πρεσβεύει ο νεοφιλελευθερισμός και η ξέφρενη ανταγωνιστικότητα. Μόνο που στην περίπτωση αυτή στο στόχαστρο δεν θα είναι οι απλοί άνθρωποι αλλά οι έως τώρα ασύδοτοι επιχειρηματίες. Δεν θα υπάρξει κανένα έλεος όπως δεν υπάρχει κανένα έλεος όταν τα κέρδη του επιχειρηματικού κόσμου πέφτουν και την πληρώνουμε εμείς! Η εποχή της ελεημοσύνης θα τελειώσει.
5) Με αυτό τον τρόπο θα υπάρχει ένα matrix που στις στήλες θα γράφονται τα κριτήρια ελέγχου και στις γραμμές οι υποψήφιες για κλείσιμο εταιρείες (και θα είναι πάρα, πάρα πολλές). Οι βαθμοί για κάθε κριτήριο θα μπαίνουν με βάση ψηφοφορίες καταναλωτών, εργαζομένων και διοργανωτών. Τα κριτήρια ελέγχου θα είναι: οι τιμές σε σχέση με τα περιθώρια κέρδους, η ποσότητα χαρτιού, σκουπιδιών, ενέργειας που καταναλώνει κάθε εταιρεία, το οικολογικό της αποτύπωμα δηλαδή. Επίσης, η κουλτούρα μέσα στην επιχείρηση, αν επικρατούν δημοκρατικές συνθήκες διοίκησης ή γίνονται εκβιασμοί, αν τηρούνται όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες στην ασφάλεια παραγωγής, στην ασφάλεια εργασίας, στην ποιότητα των προϊόντων. Ακόμη, θα ελέγχονται οι προμηθευτές τις επιχείρησης, οι θυγατρικές της και οι συνεργαζόμενες εταιρείες. Είναι οι προμηθευτές τους σωστοί ή απλά κάνουν τους καλούς; Μήπως οι ελεγχόμενες εταιρείες δείχνουν καλό πρόσωπο και από πίσω... δίνουν τις εργασίες σε άλλες εταιρείες που λειτουργούν όπως νομίζουν έξω από κάθε έλεγχο; Κάτι παρόμοιο κάνουν αμερικανικές πολυεθνικές που αναθέτουν τις εργασίες τους σε προμηθευτές και θυγατρικές που έχουν εργοστάσια-κρεματόρια στην Κίνα και αλλού. Αυτά και άλλα πολλά θα έχουν προβλεφθεί. Για τους εσωτερικούς ελέγχους των εταιρειών (κουλτούρα, κλίμα μέσα στην επιχείρηση κτλ) θα μπορούσαν να επιστρατεύονται μεγάλες εταιρείες συμβούλων επιχειρήσεων που κάνουν αυτή τη δουλειά π.χ McKinsey & Company, Delloitte, Booz Alen Hamilton κτλ. Αυτές οι εταιρείες, ως γνωστόν, είναι ειδικευμένες στο να ελέγχουν ως εξωτερικοί ελεγκτές το τι γίνεται μέσα στις εταιρείες ανάλογα τα ζητούμενα των πελατών. Πολλές φορές οι εντολείς τους είναι οι επιχειρήσεις για να απολύσουν προσωπικό και να κάνουν αναδιάρθρωση ή άλλες εταιρείες που εξαγοράζουν κάποιες και τις κλείνουν. Αυτοί είναι οι γενίτσαροι του καπιταλισμού και θα αμοληθούν.
6) Ένας τέτοιος φορέας μπουκοτάζ που θα διοργάνωνε όλα τα παραπάνω θα είχε να αντιμετωπίσει πολλά οργανωτικά προβλήματα, προβλήματα κόστους επικοινωνίας με το κοινό και προβλήματα δολιοφθορών από μέσα και από έξω. Κατ' αρχήν από μέσα με συμμετέχοντες μαϊμούδες αλλά και από έξω από άλλους φορείς καθρέπτες και φαντάσματα των εταιρειών. Για το λόγο αυτό θα χρειάζονταν συμμαχίες (αλλά και 100% ανεξαρτησία) με συνδικάτα εργαζομένων και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Για να κερδηθεί η νομιμοποίηση στα μάτια των πολλών αλλά και να απαιτηθεί κρατική επιχορήγηση. Βεβαίως, θα μπορούσε ο φορέας αυτός να είναι και αυτοχρηματοδοτούμενος μέσω των ενθουσιασμένων μελών που θα έβλεπαν ότι έχουν μεγάλη επιρροή και αποτελεσματικότητα.
7) Η οργάνωση ενός τέτοιου εγχειρήματος θα πρέπει να βασίζεται στην άμεση δημοκρατία των μελών του. Γι' αυτό χρειάζονται δημοκρατικά καταστατικά διαδικασιών, λήψης αποφάσεων και επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων. Η πρόβλεψη όλων των μελλοντικών δυσκολιών.
Οι πολίτες (ο λαός) και μόνο μπορούν να κάνουν τον ασύδοτο καπιταλιστή να πυροβολήσει το πόδι του και να στρέψουν τα ίδια του τα όπλα εναντίον του. Μπορούν οι πολίτες να είναι τόσο σκληροί και άσπλαχνοι όσο είναι οι εταιρείες με αυτούς;; Λύσεις υποδεέστερες από αυτήν είναι κουβαδάκια και πύργοι στην άμμο. Εγώ θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα εφάρμοζε ή θα υποστήριζε τέτοια σκληρά και νεοφιλελεύθερα μέτρα...
Ζήτω ο νεοφιλελευθερισμός, ζήτω ο καπιταλισμός!!
Τελικά ο νεοφιλελευθερισμός έχει πολύ δίκιο, και γι΄αυτό μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί σε ένα μπουκοτάζ. Κάθε χρόνο το μπουκοτάζ θα κλείνει μια εταιρεία από κάθε κλάδο, ασχέτως αν ήταν άψογη. Έτσι θα ενισχύονται αποτελεσματικά τα συμφέροντα των πολιτών. Οι εταιρείες που θα μπαίνουν στο στόχαστρο των μπουκοτέρ και θα κλείνουν θα είναι αυτές που δέχτηκαν σύμφωνα με τον ΟΑΕΔ, την Επιθεώρηση εργασίας, το ΙΚΑ, τους ελεγκτικούς μηχανισμούς υγιεινής, τις ψηφοφορίες, τους ελέγχους του ίδιου του φορέα μπουκοτάζ κτλ τις πιο πολλές καταγγελίες, αντιδράσεις, ατασθαλίες, απολύσεις. Μπορεί να είναι καλή εταιρεία αλλά τι να κάνουμε έτσι αυξάνει η αποτελεσματικότητα υπέρ μας σύμφωνα με τον νεοφιλελευθερισμό. Αφού το σύστημα βασίζεται στο νεοφιλελευθερισμό, την υποτιθέμενη ελεύθερη αγορά και την ελευθερία των ανθρώπων θα πρέπει η εταιρική ασυδοσία (υψηλές τιμές, απολύσεις, μόλυνση κτλ) να χτυπηθούν με τα ίδια όπλα που μας χτυπάνε. Με τα όπλα της νομιμοποιημένης αγριότητας που οι ίδιοι χρησιμοποιούν.
Το τελευταίο διάστημα με αφορμή την ακρίβεια ή και άλλα φαινόμενα ξεκίνησαν προσπάθειες μπουκοτάζ κλάδων ή επιχειρήσεων από ενεργούς πολίτες. Οι προσπάθειες αυτές δεν έχουν έως τώρα κανένα αποτέλεσμα. Φαντάζομαι τις εταιρείες (τα στελέχη μάρκετινγκ και πωλήσεων μαζί με τους μεγαλομετόχους και τους ιδιοκτήτες) να γελάνε και ύστερα να προσαρμόζουν προς τα πάνω τις τιμές τους. Αν θέλει να κάνει κάποιος πραγματικό μπουκοτάζ και όχι να παίξει με τα κουβαδάκια του, θα πρέπει να ακολουθήσει, σύμφωνα με τα παραπάνω, τους ακόλουθους νεοφιλελεύθερους και βάναυσους κανόνες:
1) Μπουκοτάζ πρέπει να γίνεται με τρόπο που να μπορεί να ακολουθήσει ο καταναλωτής. Αυτό σημαίνει ότι το μπουκοτάζ σε έναν ολόκληρο κλάδο ή σε ένα προϊόν για μεγάλα διαστήματα δεν είναι δυνατόν να έχει επιτυχία. Η επιτυχία του μπουκοτάζ ξεκινάει από την τμηματοποίηση της αγοράς και την συγκεκριμενοποίηση του στόχου με τρόπο εφικτό. Για παράδειγμα, δεν μπορεί κάποιος να απαιτήσει να απέχουν οι καταναλωτές από το γάλα για 7 ή 10 ημέρες. Αντίθετα μπορούν να απέχουν για 2 μέρες με μεγαλύτερη ένταση και στόχευση.
2) Τα μπουκοτάζ δεν πρέπει να γίνονται ήπια και προειδοποιητικά αλλά σκληρά. Είναι οι εταιρείες ήπιες και φιλικές με τους εργαζομένους, με το περιβάλλον, με τους καταναλωτές; Δε νομίζω! Ακόμη και οι πιο τίμιες εταιρείες θα απέλυαν στη στιγμή 200 άτομα για να κερδίσουν 5% περισσότερο. Συνεπώς, αυτού του είδους τη σκληρότητα, την αντιμετωπίζεις μόνο με σκληρότητα και όχι με χάδια. Φανταστείτε έναν εργαζόμενο καλό και παραγωγικό, τίμιο και εργατικό. Η εταιρεία πάντοτε θα προσπαθεί να πάρει από αυτόν το κάτι παραπάνω με το φόβο της απόλυσης ή της μη προαγωγής, μέχρις εξάντλησης και τελικής πτώσης. Το ίδιο πρέπει να γίνεται και αντίστροφα. Σύμφωνα με τα παραπάνω, το μπουκοτάζ θα πρέπει να έχει τρομακτικό αποτέλεσμα στην επιχείρηση. Θα πρέπει να προκαλέσει σημαντική μείωση των κερδών της, πτώση της τιμής της μετοχής της, απώλεια μεγάλου μεριδίου αγοράς. Οι εργαζόμενοι θα εργαστούν στις άλλες εταιρείες που θα κερδίσουν το χαμένο μερίδιο αγοράς. Τα ίδια δεν κάνουν και οι εταιρείες;
3) Για να συμβούν όλα αυτά χρειάζεται στόχευση εκ περιτροπής σε μια μόνο εταιρεία. Χωρίς έλεος, χωρίς αιδώ, χωρίς φόβο, χωρίς τύψεις. Όποιος έχει τύψεις μπορεί να πάει στην κούνια του και να κλάψει. Τα μπουκοτάζ χρειάζονται απειλητική δύναμη καταστροφής. Τότε μόνο θα δείτε πως οι υπόλοιπες εταιρείες θα συμμορφωθούν. Οι καταγγελίες εργαζομένων θα είναι στην επικαιρότητα, η εσωτερική κουλτούρα των εταιρειών στην επιφάνεια, οι τιμές στο στόχαστρο των πραγματικών αφεντικών που είναι οι καταναλωτές. Αυτοί είναι οι πραγματικοί ιδιοκτήτες και μόνο αυτοί έχουν δικαίωμα να κλείνουν αν το επιθυμούν τις εταιρείες. Οι εταιρείες τότε θα σπαταλήσουν πολλά χρήματα για να δείξουν πόσο υπεύθυνες είναι και στην εναγώνια προσπάθειά τους να δείξουν πόσο καλές είναι μια καταγγελία εργαζομένων ή μια αποκάλυψη για την παραγωγή ή ένα αίτημα για μείωση των τιμών και των περιθωρίων τους θα απειλεί να τις τινάξει στον αέρα αφού οι μπουκοτέρ, αν οι εταιρείες δεν συμμορφωθούν άμεσα, θα τις βάζουν στο στόχαστρο για εξόντωση.
4) Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να υπάρχουν προειδοποιήσεις εταιρειών και τελικά χτυπήματα. Κάθε χρόνο θα κλείνουν εταιρείες, άσχετα αν ήταν καλές, σας φαίνεται περίεργο; Μα αυτό κάνουν οι εταιρείες και ο καπιταλισμός. Τι; δεν συμφωνείτε με τον καπιταλισμό; Είστε κομμουνιστές; Θα κλείνουν, έτσι, οι λιγότερο καλές με βάση τα κριτήρια των καταναλωτών, όπως δηλαδή πρεσβεύει ο νεοφιλελευθερισμός και η ξέφρενη ανταγωνιστικότητα. Μόνο που στην περίπτωση αυτή στο στόχαστρο δεν θα είναι οι απλοί άνθρωποι αλλά οι έως τώρα ασύδοτοι επιχειρηματίες. Δεν θα υπάρξει κανένα έλεος όπως δεν υπάρχει κανένα έλεος όταν τα κέρδη του επιχειρηματικού κόσμου πέφτουν και την πληρώνουμε εμείς! Η εποχή της ελεημοσύνης θα τελειώσει.
5) Με αυτό τον τρόπο θα υπάρχει ένα matrix που στις στήλες θα γράφονται τα κριτήρια ελέγχου και στις γραμμές οι υποψήφιες για κλείσιμο εταιρείες (και θα είναι πάρα, πάρα πολλές). Οι βαθμοί για κάθε κριτήριο θα μπαίνουν με βάση ψηφοφορίες καταναλωτών, εργαζομένων και διοργανωτών. Τα κριτήρια ελέγχου θα είναι: οι τιμές σε σχέση με τα περιθώρια κέρδους, η ποσότητα χαρτιού, σκουπιδιών, ενέργειας που καταναλώνει κάθε εταιρεία, το οικολογικό της αποτύπωμα δηλαδή. Επίσης, η κουλτούρα μέσα στην επιχείρηση, αν επικρατούν δημοκρατικές συνθήκες διοίκησης ή γίνονται εκβιασμοί, αν τηρούνται όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες στην ασφάλεια παραγωγής, στην ασφάλεια εργασίας, στην ποιότητα των προϊόντων. Ακόμη, θα ελέγχονται οι προμηθευτές τις επιχείρησης, οι θυγατρικές της και οι συνεργαζόμενες εταιρείες. Είναι οι προμηθευτές τους σωστοί ή απλά κάνουν τους καλούς; Μήπως οι ελεγχόμενες εταιρείες δείχνουν καλό πρόσωπο και από πίσω... δίνουν τις εργασίες σε άλλες εταιρείες που λειτουργούν όπως νομίζουν έξω από κάθε έλεγχο; Κάτι παρόμοιο κάνουν αμερικανικές πολυεθνικές που αναθέτουν τις εργασίες τους σε προμηθευτές και θυγατρικές που έχουν εργοστάσια-κρεματόρια στην Κίνα και αλλού. Αυτά και άλλα πολλά θα έχουν προβλεφθεί. Για τους εσωτερικούς ελέγχους των εταιρειών (κουλτούρα, κλίμα μέσα στην επιχείρηση κτλ) θα μπορούσαν να επιστρατεύονται μεγάλες εταιρείες συμβούλων επιχειρήσεων που κάνουν αυτή τη δουλειά π.χ McKinsey & Company, Delloitte, Booz Alen Hamilton κτλ. Αυτές οι εταιρείες, ως γνωστόν, είναι ειδικευμένες στο να ελέγχουν ως εξωτερικοί ελεγκτές το τι γίνεται μέσα στις εταιρείες ανάλογα τα ζητούμενα των πελατών. Πολλές φορές οι εντολείς τους είναι οι επιχειρήσεις για να απολύσουν προσωπικό και να κάνουν αναδιάρθρωση ή άλλες εταιρείες που εξαγοράζουν κάποιες και τις κλείνουν. Αυτοί είναι οι γενίτσαροι του καπιταλισμού και θα αμοληθούν.
6) Ένας τέτοιος φορέας μπουκοτάζ που θα διοργάνωνε όλα τα παραπάνω θα είχε να αντιμετωπίσει πολλά οργανωτικά προβλήματα, προβλήματα κόστους επικοινωνίας με το κοινό και προβλήματα δολιοφθορών από μέσα και από έξω. Κατ' αρχήν από μέσα με συμμετέχοντες μαϊμούδες αλλά και από έξω από άλλους φορείς καθρέπτες και φαντάσματα των εταιρειών. Για το λόγο αυτό θα χρειάζονταν συμμαχίες (αλλά και 100% ανεξαρτησία) με συνδικάτα εργαζομένων και μη κυβερνητικές οργανώσεις. Για να κερδηθεί η νομιμοποίηση στα μάτια των πολλών αλλά και να απαιτηθεί κρατική επιχορήγηση. Βεβαίως, θα μπορούσε ο φορέας αυτός να είναι και αυτοχρηματοδοτούμενος μέσω των ενθουσιασμένων μελών που θα έβλεπαν ότι έχουν μεγάλη επιρροή και αποτελεσματικότητα.
7) Η οργάνωση ενός τέτοιου εγχειρήματος θα πρέπει να βασίζεται στην άμεση δημοκρατία των μελών του. Γι' αυτό χρειάζονται δημοκρατικά καταστατικά διαδικασιών, λήψης αποφάσεων και επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων. Η πρόβλεψη όλων των μελλοντικών δυσκολιών.
Οι πολίτες (ο λαός) και μόνο μπορούν να κάνουν τον ασύδοτο καπιταλιστή να πυροβολήσει το πόδι του και να στρέψουν τα ίδια του τα όπλα εναντίον του. Μπορούν οι πολίτες να είναι τόσο σκληροί και άσπλαχνοι όσο είναι οι εταιρείες με αυτούς;; Λύσεις υποδεέστερες από αυτήν είναι κουβαδάκια και πύργοι στην άμμο. Εγώ θα ψήφιζα ένα κόμμα που θα εφάρμοζε ή θα υποστήριζε τέτοια σκληρά και νεοφιλελεύθερα μέτρα...
Ζήτω ο νεοφιλελευθερισμός, ζήτω ο καπιταλισμός!!
Η κατάρρευση των οικονομικών προσδοκιών
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Για να αντιληφθεί κάποιος το μέγεθος της κερδοσκοπίας σε όλο τον κόσμο καθώς και το πώς οι δεξιές και νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις έχουν μετατρέψει τον πλανήτη σε ένα τεράστιο καζίνο αρκεί μόνο ένας αριθμός. Όπως δηλώνει σήμερα ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Μανώλης Ξανθάκης στο Κυριακάτικο Βήμα οι συναλλαγές για ανταλλαγή προϊόντων και υπηρεσιών παγκοσμίως αντιπροσωπεύουν ποσοστό λιγότερο του 5% επί του συνόλου των συναλλαγών. Σε τοπικό επίπεδο, για να καταλάβει κάποιος την αξία της ζημιάς στο ελληνικό χρηματιστήριο τους πρώτους λίγους μήνες του 2008 χρειάζεται μόνο άλλο ένα νούμερο. Από την αρχή του έτους έχει χαθεί το 15% του Ελληνικού ΑΕΠ στο βωμό της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας (65 δις ευρώ).
Πώς αντιμετωπίζονται έως τώρα αυτά τα θέματα; Το Κογκρέσο με πανικό προειδοποιεί να θέσει περιορισμούς στις επενδύσεις στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων και παραγώγων γεγονός που είναι ένα ακόμη δείγμα της νεοφιλελεύθερης αποτυχίας και ανεπάρκειας. Από την άλλη οι ελληνικοί χρηματιστηριακοί εμπλεκόμενοι, όπως ο πρόεδρος των Ελληνικών Χρηματιστηρίων κ Καπράλος, δηλώνουν ότι θα πρέπει να καταργηθεί o φόρος επί των συναλλαγών.
Τα παραπάνω αποδεικνύουν αυτό που υποστηρίζω μήνες τώρα: ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει τις μεγάλες του ανεπάρκειες και οι οικονομολόγοι έχουν σηκώσει ψηλά τα μανίκια τους και κοιτάνε χωρίς να ξέρουν, με βάση αυτά που ξέρουν, τι να κάνουν. Στην Ελλάδα από την άλλη ακόμη λένε σαχλαμάρες. Ο Αλογοσκούφης είναι δύσκολο να ακυρώσει τα οικονομικά που έμαθε τόσα χρόνια και προσπαθεί να επεκτείνει την οικονομική ελευθερία (ασυδοσία) ενώ την ίδια στιγμή σε όλο τον κόσμο ενισχύονται οι αντίθετες απόψεις. Στην Ελλάδα είμαστε και πάλι 30 χρόνια πίσω. Η πίστη στις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς οδηγεί την ελληνική κυβέρνηση στην αδράνεια της αμηχανίας.
Παράλληλα με την πρόσφατα εφαρμοσμένη Ευρωπαϊκή νομοθεσία στο ελληνικό χρηματιστήριο οι συναλλαγές μπορούν πλέον και γίνονται εκτός του ελληνικού χρηματιστηρίου και των χρηματιστηριακών εταιρειών και τραπεζών με αποτέλεσμα την πλήρη ελευθερία και τις μηδενικές πρακτικές δυνατότητες ελέγχου των ροών κεφαλαίου. Αυτό ήταν αναγκαίο για να πέσουν σύμφωνα με την ΕΕ οι τιμές στις συναλλαγές και έτσι να διευκολυνθούν οι κερδοσκόποι ακόμη περισσότερο, μπράβο για ακόμη μια φορά στην ΕΕ.
Ωστόσο η παρούσα οικονομική κρίση έως τώρα ήταν σχεδόν αποκλειστικά χρηματιστηριακή, ακόμη δεν την έχουμε δει στην πραγματική ζωή στην Ευρώπη τουλάχιστον. Αυτό θα συμβεί μετά από λίγο ακόμη. Το παράδοξο όμως είναι ότι αυτή την φορά οι μετοχές (τουλάχιστον οι πιο ισχυρές) δεν ήταν φούσκες, σύμφωνα με τα οικονομικά μοντέλα, όπως είχε γίνει, για παράδειγμα, το 2000. Τι συνέβη λοιπόν;
Η αλήθεια είναι ότι οι αποτιμήσεις των εταιρειών βασίζονται σε μελλοντικές προσδοκίες και εκτιμήσεις κερδοφορίας, όταν όμως το οικονομικό περιβάλλον αλλάζει απότομα τότε οι προσδοκίες μεταβάλλονται επίσης απότομα. Έτσι μια εταιρεία που περίμενε αύξηση της κερδοφορίας περίπου 50% την επόμενη πενταετία τώρα αναθεωρεί τις προβλέψεις της δραματικά, συνεπώς θα πρέπει και η παρούσα τιμή της που διαμορφώθηκε από τις μελλοντικές υποθετικές προσδοκίες να αναθεωρηθεί δραματικά.
Το παρόν οικονομικό περιβάλλον ήταν έως τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αποτέλεσμα υπερ-αισιόδοξων προσδοκιών. Η κατάρρευση των προσδοκιών δεν είναι αποτέλεσμα της χρηματιστηριακής φούσκας αλλά της οικονομικής φούσκας που τροφοδοτείται από την κερδοσκοπία και τις υπερ-αισιόδοξες εκτιμήσεις. Το ύψος του υπερδανεισμού είναι ακόμη παροιμιώδες και υπερβολικό, όλο το οικονομικό σύστημα κινείται με βάση το δανεισμό και την κερδοσκοπία που τον ανακυκλώνει. Όλη όμως αυτή η μηχανή βασίζεται στις θετικές προσδοκίες. Οι άνθρωποι δανείζονται γιατί πιστεύουν ότι θα έχουν δουλειά και τζίρο, αν όμως αυτός ο κύκλος διαταραχτεί τότε η φούσκα του δανεισμού διαταράσσεται. Η μείωση των δανείων και της κατανάλωσης είναι ο καταστροφικός συνδυασμός. Όλα τα παραπάνω λειτουργούν ακόμη, κυρίως, προκαταβολικά σε επίπεδο προσδοκιών, το επόμενο βήμα θα είναι οι πραγματικές επιπτώσεις στις πραγματικές οικονομίες.
Τα κύρια στοιχεία που δείχνουν ότι η κατάσταση είναι πολύ απρόβλεπτη και διαφορετική από τις προηγούμενες είναι:
1) Οι χρηματιστηριακές πτώσεις χωρίς να υπάρχει χρηματιστηριακή φούσκα (όπως του 2000) δείχνουν ότι οι μεγάλες οικονομίες ήταν πολύ πιο άρρωστες από ότι έδειχναν οι χαζοί οικονομικοί τους δείκτες. Η κρίση αυτή, παρόλο που σε αυτό το στάδιο πλήττει τα χρηματιστήρια, δεν είναι χρηματιστηριακή αλλά κρίση οικονομικού μοντέλου και αδιεξόδων της υπερπαραγωγής, υπερκατανάλωσης, υπερδανεισμού και υπερκερδοσκοπίας.
2) Η συζήτηση για λήψη περιοριστικών, διεθνώς, οικονομικών μέτρων αποτελεί ένδειξη αδυναμίας των αγορών να αυτορυθμιστούν, ο νεοφιλελευθερισμός αμφισβητείται ανοιχτά.
3) Οι κεντρικοί τραπεζίτες έμειναν όχι μόνο από μέσα για να παρέμβουν αλλά δεν ξέρουν πώς να παρέμβουν, περιμένουν τις εξελίξεις για να δουν τι πρέπει να κάνουν! Αυτό δείχνει την αποτυχία του οικονομικού τους μοντέλου.
4) Η άνοδος του πετρελαίου και οι υποσχέσεις περιορισμού της κερδοσκοπίας στις ΗΠΑ υποδηλώνουν έναν ακήρυκτο πόλεμο μεταξύ του αδίστακτου πετρελαϊκού κατεστημένου και του κοινού παγκόσμιου συμφέροντος.
5) Η άνοδος του πετρελαίου είναι η αγοραία έκφραση της ανεπάρκειας των φυσικών πόρων καθώς και του ασύδοτου δυτικού τρόπου ζωής. Σοβαροί αναλυτές κάνουν λόγο για παγκόσμια κατάρρευση αν το πετρέλαιο αγγίξει τα 200 δολάρια.
6) Η αμφισβήτηση των μεγαλύτερων αμερικανικών τραπεζών γίνεται με αναλύσεις της κάθε μίας εναντίον της κάθε άλλης. Ταυτόχρονα η αμφισβήτηση μεγάλων ονομάτων όπως η General Motors ή και η General Electrics δείχνουν τον πανικό στον οποίο βρέθηκαν όλοι οι εμπλεκόμενοι μπροστά σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος αυτοανατροφοδοτούμενων ψευτοπροσδοκιών.
7) Η παρούσα κρίση οδηγεί σε μια βίαιη αναδιανομή πόρων λόγω των χρηματιστηριακών ανισορροπιών και της ανόδου των τιμών που η μεσαία τάξη και οι φτωχότερες χώρες δεν μπορούν τώρα να φανταστούν.
Η παρούσα κρίση αν δεν σταματήσει άμεσα θα εξελιχθεί σε τέτοιο παγκόσμιο Βατερλώ που μπροστά της η Οκτωβριανή ή η Γαλλική επανάσταση θα μοιάζουν με παιδικά νεροπίστολα.
Πώς αντιμετωπίζονται έως τώρα αυτά τα θέματα; Το Κογκρέσο με πανικό προειδοποιεί να θέσει περιορισμούς στις επενδύσεις στις αγορές προθεσμιακών συμβολαίων και παραγώγων γεγονός που είναι ένα ακόμη δείγμα της νεοφιλελεύθερης αποτυχίας και ανεπάρκειας. Από την άλλη οι ελληνικοί χρηματιστηριακοί εμπλεκόμενοι, όπως ο πρόεδρος των Ελληνικών Χρηματιστηρίων κ Καπράλος, δηλώνουν ότι θα πρέπει να καταργηθεί o φόρος επί των συναλλαγών.
Τα παραπάνω αποδεικνύουν αυτό που υποστηρίζω μήνες τώρα: ο νεοφιλελευθερισμός δείχνει τις μεγάλες του ανεπάρκειες και οι οικονομολόγοι έχουν σηκώσει ψηλά τα μανίκια τους και κοιτάνε χωρίς να ξέρουν, με βάση αυτά που ξέρουν, τι να κάνουν. Στην Ελλάδα από την άλλη ακόμη λένε σαχλαμάρες. Ο Αλογοσκούφης είναι δύσκολο να ακυρώσει τα οικονομικά που έμαθε τόσα χρόνια και προσπαθεί να επεκτείνει την οικονομική ελευθερία (ασυδοσία) ενώ την ίδια στιγμή σε όλο τον κόσμο ενισχύονται οι αντίθετες απόψεις. Στην Ελλάδα είμαστε και πάλι 30 χρόνια πίσω. Η πίστη στις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς οδηγεί την ελληνική κυβέρνηση στην αδράνεια της αμηχανίας.
Παράλληλα με την πρόσφατα εφαρμοσμένη Ευρωπαϊκή νομοθεσία στο ελληνικό χρηματιστήριο οι συναλλαγές μπορούν πλέον και γίνονται εκτός του ελληνικού χρηματιστηρίου και των χρηματιστηριακών εταιρειών και τραπεζών με αποτέλεσμα την πλήρη ελευθερία και τις μηδενικές πρακτικές δυνατότητες ελέγχου των ροών κεφαλαίου. Αυτό ήταν αναγκαίο για να πέσουν σύμφωνα με την ΕΕ οι τιμές στις συναλλαγές και έτσι να διευκολυνθούν οι κερδοσκόποι ακόμη περισσότερο, μπράβο για ακόμη μια φορά στην ΕΕ.
Ωστόσο η παρούσα οικονομική κρίση έως τώρα ήταν σχεδόν αποκλειστικά χρηματιστηριακή, ακόμη δεν την έχουμε δει στην πραγματική ζωή στην Ευρώπη τουλάχιστον. Αυτό θα συμβεί μετά από λίγο ακόμη. Το παράδοξο όμως είναι ότι αυτή την φορά οι μετοχές (τουλάχιστον οι πιο ισχυρές) δεν ήταν φούσκες, σύμφωνα με τα οικονομικά μοντέλα, όπως είχε γίνει, για παράδειγμα, το 2000. Τι συνέβη λοιπόν;
Η αλήθεια είναι ότι οι αποτιμήσεις των εταιρειών βασίζονται σε μελλοντικές προσδοκίες και εκτιμήσεις κερδοφορίας, όταν όμως το οικονομικό περιβάλλον αλλάζει απότομα τότε οι προσδοκίες μεταβάλλονται επίσης απότομα. Έτσι μια εταιρεία που περίμενε αύξηση της κερδοφορίας περίπου 50% την επόμενη πενταετία τώρα αναθεωρεί τις προβλέψεις της δραματικά, συνεπώς θα πρέπει και η παρούσα τιμή της που διαμορφώθηκε από τις μελλοντικές υποθετικές προσδοκίες να αναθεωρηθεί δραματικά.
Το παρόν οικονομικό περιβάλλον ήταν έως τώρα, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, αποτέλεσμα υπερ-αισιόδοξων προσδοκιών. Η κατάρρευση των προσδοκιών δεν είναι αποτέλεσμα της χρηματιστηριακής φούσκας αλλά της οικονομικής φούσκας που τροφοδοτείται από την κερδοσκοπία και τις υπερ-αισιόδοξες εκτιμήσεις. Το ύψος του υπερδανεισμού είναι ακόμη παροιμιώδες και υπερβολικό, όλο το οικονομικό σύστημα κινείται με βάση το δανεισμό και την κερδοσκοπία που τον ανακυκλώνει. Όλη όμως αυτή η μηχανή βασίζεται στις θετικές προσδοκίες. Οι άνθρωποι δανείζονται γιατί πιστεύουν ότι θα έχουν δουλειά και τζίρο, αν όμως αυτός ο κύκλος διαταραχτεί τότε η φούσκα του δανεισμού διαταράσσεται. Η μείωση των δανείων και της κατανάλωσης είναι ο καταστροφικός συνδυασμός. Όλα τα παραπάνω λειτουργούν ακόμη, κυρίως, προκαταβολικά σε επίπεδο προσδοκιών, το επόμενο βήμα θα είναι οι πραγματικές επιπτώσεις στις πραγματικές οικονομίες.
Τα κύρια στοιχεία που δείχνουν ότι η κατάσταση είναι πολύ απρόβλεπτη και διαφορετική από τις προηγούμενες είναι:
1) Οι χρηματιστηριακές πτώσεις χωρίς να υπάρχει χρηματιστηριακή φούσκα (όπως του 2000) δείχνουν ότι οι μεγάλες οικονομίες ήταν πολύ πιο άρρωστες από ότι έδειχναν οι χαζοί οικονομικοί τους δείκτες. Η κρίση αυτή, παρόλο που σε αυτό το στάδιο πλήττει τα χρηματιστήρια, δεν είναι χρηματιστηριακή αλλά κρίση οικονομικού μοντέλου και αδιεξόδων της υπερπαραγωγής, υπερκατανάλωσης, υπερδανεισμού και υπερκερδοσκοπίας.
2) Η συζήτηση για λήψη περιοριστικών, διεθνώς, οικονομικών μέτρων αποτελεί ένδειξη αδυναμίας των αγορών να αυτορυθμιστούν, ο νεοφιλελευθερισμός αμφισβητείται ανοιχτά.
3) Οι κεντρικοί τραπεζίτες έμειναν όχι μόνο από μέσα για να παρέμβουν αλλά δεν ξέρουν πώς να παρέμβουν, περιμένουν τις εξελίξεις για να δουν τι πρέπει να κάνουν! Αυτό δείχνει την αποτυχία του οικονομικού τους μοντέλου.
4) Η άνοδος του πετρελαίου και οι υποσχέσεις περιορισμού της κερδοσκοπίας στις ΗΠΑ υποδηλώνουν έναν ακήρυκτο πόλεμο μεταξύ του αδίστακτου πετρελαϊκού κατεστημένου και του κοινού παγκόσμιου συμφέροντος.
5) Η άνοδος του πετρελαίου είναι η αγοραία έκφραση της ανεπάρκειας των φυσικών πόρων καθώς και του ασύδοτου δυτικού τρόπου ζωής. Σοβαροί αναλυτές κάνουν λόγο για παγκόσμια κατάρρευση αν το πετρέλαιο αγγίξει τα 200 δολάρια.
6) Η αμφισβήτηση των μεγαλύτερων αμερικανικών τραπεζών γίνεται με αναλύσεις της κάθε μίας εναντίον της κάθε άλλης. Ταυτόχρονα η αμφισβήτηση μεγάλων ονομάτων όπως η General Motors ή και η General Electrics δείχνουν τον πανικό στον οποίο βρέθηκαν όλοι οι εμπλεκόμενοι μπροστά σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος αυτοανατροφοδοτούμενων ψευτοπροσδοκιών.
7) Η παρούσα κρίση οδηγεί σε μια βίαιη αναδιανομή πόρων λόγω των χρηματιστηριακών ανισορροπιών και της ανόδου των τιμών που η μεσαία τάξη και οι φτωχότερες χώρες δεν μπορούν τώρα να φανταστούν.
Η παρούσα κρίση αν δεν σταματήσει άμεσα θα εξελιχθεί σε τέτοιο παγκόσμιο Βατερλώ που μπροστά της η Οκτωβριανή ή η Γαλλική επανάσταση θα μοιάζουν με παιδικά νεροπίστολα.
Η Κινεζική αποκάλυψη
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Το τελευταίο διάστημα λόγω των ολυμπιακών αγώνων στην Κίνα γίνεται συνέχεια λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς και το αναπτυξιακό θαύμα που έχει επιτύχει αυτή η χώρα. Θεωρώ σημαντικό να καταθέσω κάποιες απόψεις και στοιχεία γι' αυτό το ζήτημα. Η Κίνα είναι από τις περιπτώσεις που έχει κανείς τόσα αρνητικά να πει που τελικά φλερτάρει με την αδράνεια επειδή δεν ξέρει από πού να αρχίσει. Το συμπέρασμά μου είναι ότι η Κίνα αποδεικνύει ότι η ανάγνωση των οικονομικών δεικτών και της ανάπτυξης είναι από μόνη της εντελώς παραπλανητική. Μόνο αν κάποιος ελέγξει παράλληλα και τις συνθήκες ζωής και δημοκρατίας θα μπορέσει να βγάλει σωστά συμπεράσματα.
Η Κίνα είναι το καλύτερο καπιταλιστικό παράδειγμα αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Είναι επίσης το καλύτερο παράδειγμα για τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης. Η Κίνα συγκεντρώνει όλα τα κακά ενός κακού και στρεβλού κομμουνισμού και όλα τα κακά ενός πετυχημένου καπιταλισμού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, οι πολιτικές ελευθερίες και η δημοκρατία είναι ασφαλώς ανύπαρκτες, οι εργασιακές συνθήκες είναι οι χειρότερες που γνώρισε ο κόσμος (οι σκλάβοι του νότου στις ΗΠΑ το 1750 βίωναν πολύ καλύτερες συνθήκες ζωής) ενώ η τεράστια οικονομική ανάπτυξη αφορά μόνο 200 εκατομμύρια από τα 1,2 δις και επιπλέον καταστρέφει το περιβάλλον με πρωτόφαντους ρυθμούς. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η Κίνα έχει ένα αυταρχικό πρόσωπο στις διεθνείς της σχέσεις που βασίζονται στην στρατιωτική επιβολή και την επίδειξη ισχύος.
Σε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας αναφέρονται ανατριχιαστικά στοιχεία για τις εργασιακές συνθήκες που θα έπρεπε να κινητοποιούν όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους. Από το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας αντιγράφω:
"Το αποκαλούμενο οικονομικό 'θαύμα' της Κίνας κοστίζει πολύ ακριβά στον άνθρωπο - οι εσωτερικοί μετανάστες, που προέρχονται από τις αγροτικές περιοχές και καταλήγουν στις πόλεις, υφίστανται κάποιες από τις χειρότερες μορφές κακομεταχείρισης στον χώρο εργασίας", ανέφερε η Κάθριν Μπέιμπερ, Υποδιευθύντρια του Προγράμματος Έρευνας και Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ασία και τον Ειρηνικό. "Τους αναγκάζουν να δουλεύουν υπερωρίες για παρατεταμένα διαστήματα, συχνά τους αρνούνται ακόμα και αναρρωτικές άδειες και εργάζονται σε επικίνδυνες συνθήκες για πενιχρούς μισθούς".
"Όχι μόνο τους εκμεταλλεύονται οι εργοδότες, αλλά αντιμετωπίζουν επίσης μεροληπτικούς κυβερνητικούς κανονισμούς σε κάθε τομέα, σχεδόν, της καθημερινότητάς τους. Τους αρνούνται τις στεγαστικές διευκολύνσεις και την ασφάλιση υγείας που δικαιούνται οι μόνιμοι κάτοικοι των αστικών περιοχών και τα παιδιά τους συχνά αποκλείονται στην πράξη από τη δημόσια εκπαίδευση".
"Οι εργοδότες συχνά αναγκάζουν παράνομα τους εργαζόμενους να πληρώσουν προκαταβολή ώστε να τους εμποδίσουν να αλλάξουν δουλειά. Επειδή η νομική τους θέση είναι επισφαλής με το σύστημα χουκόου, οι εσωτερικοί μετανάστες είναι απίθανο να διαμαρτυρηθούν."
"Μία μετανάστρια, η κ. Ζανγκ, εικοσιενός ετών, δούλευε σε ένα εργοστάσιο ρούχων στα περίχωρα του Πεκίνου. Οι εργάτες είχαν να πληρωθούν 3 μήνες και αποφάσισαν να φύγουν για να σταματήσουν να χάνουν χρήματα. Όμως, τους κλείδωσαν μέσα στο εργοστάσιο και έπρεπε να έχουν ειδική άδεια για να βγουν έξω. Στο τέλος, ένας έκλεψε το κλειδί της πύλης και έφυγαν μαζικά ώστε να μην μπορεί να τους συγκρατήσει ο φρουρός."
Στην Κίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι γνωστό το μέγεθος της καταπίεσης και δεν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 2000 ο Hu Jia, ένας απλός φοιτητής, πήγε σε μια επαρχία της Κίνας όπου είχε ξεσπάσει επιδημία AIDS λόγω του ότι οι κάτοικοι από τη φτώχεια είχαν πουλήσει το αίμα τους σε τοπικό έμπορο. Ο Hu Jia προσέφερε εθελοντικά τη βοήθειά του αλλά επειδή θεωρήθηκε ύποπτος συνελήφθη. Ο άνθρωπος αυτός δεν προέβη σε καμία επαναστατική ή ανατρεπτική δράση και ούτε προσπάθησε να οργανώσει κάποια αντίσταση. Η κριτική που έκανε στο Κινέζικο καθεστώς μέσω της ιστοσελίδας του ήταν πολύ ήπια. Σε μια παρόμοια περίπτωση ένας άλλος Κινέζος ο Chen διαμαρτυρήθηκε για την βίαιη μαζική απαγωγή 3.000 γυναικών που υποβλήθηκαν σε βίαιη έκτρωση και στείρωση. Η διαμαρτυρία του δεν ήταν ανατρεπτική, απλά έκανε μήνυση στην κυβέρνηση! Το αποτέλεσμα ήταν να καταδικαστεί σε 4 έτη φυλάκιση.
Τα παραπάνω παραδείγματα αναδεικνύουν την Κινεζική ολιγαρχία των 60 εκ μελών του κόμματος και των άλλων 200 εκ. αστών Κινέζων. Απομένουν 1 δις Κινέζοι που ζουν σε συνθήκες πλήρους ανέχειας παράλληλα με καθολική έλλειψη κάθε δικαιώματος. Η αναγόρευση της Κίνας ως δημοκρατίας είναι το πιο κακόγουστο αστείο που ειπώθηκε ποτέ.
Προσφάτως, μάλιστα, το χρηματιστήριο της Κίνας υπέστη μια τεράστια καταστροφή. Έως σήμερα τους τελευταίους 8 μήνες έχει χάσει πάνω από την μισή αξία του, δημιουργώντας τα γνωστά καπιταλιστικά προβλήματα στις μεσαίες μάζες της αστικής ολιγαρχίας που ως γνωστόν είναι πολύ τζογαδόροι όπως όλοι οι Κινέζοι. Οι αναλυτές λένε ότι δεν θα αργήσουν οι κραδασμοί αυτοί να περάσουν στην οικονομία. Σημειώνω εδώ ότι η Κινεζική ατμομηχανή ήταν αυτή που έβγαλε την παγκόσμια οικονομία από την κρίση του 2000-2003.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία και περιγραφές διαμορφώνουν ένα αχνό περίγραμμα των συνθηκών που επικρατούν στην Κίνα και αποτελούν το υπόστρωμα της οικονομικής της ανάπτυξης. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η Κίνα είχε διπλάσιο ποσοστό αύξησης της παραγωγικότητας από ότι οι λεγόμενες χώρες "Τίγρεις της Άπω Ανατολής". Η Κίνα αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν πρέπει ποτέ να αναλύεται μόνη της ως οικονομικό μέγεθος και ως αυτοσκοπός. Πάντοτε θα πρέπει παράλληλα να μελετάμε την κατάσταση της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις εργασιακές συνθήκες, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής. Η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη είναι κενοί δείκτες, μόνοι τους δεν μας λένε τίποτα. Γιατί τι να την κάνεις την ανάπτυξη όταν για χάρη της οι άνθρωποι καταπιέζονται και δυστυχούν;
Η Κινεζική ολιγαρχία κατάλαβε ότι ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσει να κυβερνάει, όσο σκληρά επιθυμεί, ήταν να μοιράσει ευκαιρίες και να δώσει οικονομικά προνόμια σε μια σημαντική πληθυσμιακή ομάδα κρατώντας παράλληλα την μάζα στις ψευδαισθήσεις και την αφάνεια. Όλα αυτά βέβαια κάτι θυμίζουν. Μάλιστα αρχίζω να πιστεύω ότι δεν πρέπει απλά να ελέγχουμε κοινωνικούς δείκτες παράλληλα με τους οικονομικούς αλλά να υποψιαζόμαστε βάσιμα ότι όταν υπάρχουν μεγάλα οικονομικά θαύματα από πίσω κρύβονται μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες.
Βιβλιογραφία
1) Shanghai Stock Exchange
2) The Empire of Lies
3) Οι επικίνδυνοι αφανείς της Κίνας (Ναυτεμπορική)
4) Το ανθρώπινο κόστος (Διεθνής Αμνηστία)
5) Συνολική Έκθεση Διεθνούς Αμνηστίας
Η Κίνα είναι το καλύτερο καπιταλιστικό παράδειγμα αυτή τη στιγμή στον κόσμο. Είναι επίσης το καλύτερο παράδειγμα για τις συνέπειες της μεγάλης οικονομικής ανάπτυξης. Η Κίνα συγκεντρώνει όλα τα κακά ενός κακού και στρεβλού κομμουνισμού και όλα τα κακά ενός πετυχημένου καπιταλισμού. Τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας, οι πολιτικές ελευθερίες και η δημοκρατία είναι ασφαλώς ανύπαρκτες, οι εργασιακές συνθήκες είναι οι χειρότερες που γνώρισε ο κόσμος (οι σκλάβοι του νότου στις ΗΠΑ το 1750 βίωναν πολύ καλύτερες συνθήκες ζωής) ενώ η τεράστια οικονομική ανάπτυξη αφορά μόνο 200 εκατομμύρια από τα 1,2 δις και επιπλέον καταστρέφει το περιβάλλον με πρωτόφαντους ρυθμούς. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά η Κίνα έχει ένα αυταρχικό πρόσωπο στις διεθνείς της σχέσεις που βασίζονται στην στρατιωτική επιβολή και την επίδειξη ισχύος.
Σε έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας αναφέρονται ανατριχιαστικά στοιχεία για τις εργασιακές συνθήκες που θα έπρεπε να κινητοποιούν όλους τους πολιτισμένους ανθρώπους. Από το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας αντιγράφω:
"Το αποκαλούμενο οικονομικό 'θαύμα' της Κίνας κοστίζει πολύ ακριβά στον άνθρωπο - οι εσωτερικοί μετανάστες, που προέρχονται από τις αγροτικές περιοχές και καταλήγουν στις πόλεις, υφίστανται κάποιες από τις χειρότερες μορφές κακομεταχείρισης στον χώρο εργασίας", ανέφερε η Κάθριν Μπέιμπερ, Υποδιευθύντρια του Προγράμματος Έρευνας και Δράσης της Διεθνούς Αμνηστίας για την Ασία και τον Ειρηνικό. "Τους αναγκάζουν να δουλεύουν υπερωρίες για παρατεταμένα διαστήματα, συχνά τους αρνούνται ακόμα και αναρρωτικές άδειες και εργάζονται σε επικίνδυνες συνθήκες για πενιχρούς μισθούς".
"Όχι μόνο τους εκμεταλλεύονται οι εργοδότες, αλλά αντιμετωπίζουν επίσης μεροληπτικούς κυβερνητικούς κανονισμούς σε κάθε τομέα, σχεδόν, της καθημερινότητάς τους. Τους αρνούνται τις στεγαστικές διευκολύνσεις και την ασφάλιση υγείας που δικαιούνται οι μόνιμοι κάτοικοι των αστικών περιοχών και τα παιδιά τους συχνά αποκλείονται στην πράξη από τη δημόσια εκπαίδευση".
"Οι εργοδότες συχνά αναγκάζουν παράνομα τους εργαζόμενους να πληρώσουν προκαταβολή ώστε να τους εμποδίσουν να αλλάξουν δουλειά. Επειδή η νομική τους θέση είναι επισφαλής με το σύστημα χουκόου, οι εσωτερικοί μετανάστες είναι απίθανο να διαμαρτυρηθούν."
"Μία μετανάστρια, η κ. Ζανγκ, εικοσιενός ετών, δούλευε σε ένα εργοστάσιο ρούχων στα περίχωρα του Πεκίνου. Οι εργάτες είχαν να πληρωθούν 3 μήνες και αποφάσισαν να φύγουν για να σταματήσουν να χάνουν χρήματα. Όμως, τους κλείδωσαν μέσα στο εργοστάσιο και έπρεπε να έχουν ειδική άδεια για να βγουν έξω. Στο τέλος, ένας έκλεψε το κλειδί της πύλης και έφυγαν μαζικά ώστε να μην μπορεί να τους συγκρατήσει ο φρουρός."
Στην Κίνα αυτή τη στιγμή δεν είναι γνωστό το μέγεθος της καταπίεσης και δεν υπάρχει δυνατότητα ελέγχου της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 2000 ο Hu Jia, ένας απλός φοιτητής, πήγε σε μια επαρχία της Κίνας όπου είχε ξεσπάσει επιδημία AIDS λόγω του ότι οι κάτοικοι από τη φτώχεια είχαν πουλήσει το αίμα τους σε τοπικό έμπορο. Ο Hu Jia προσέφερε εθελοντικά τη βοήθειά του αλλά επειδή θεωρήθηκε ύποπτος συνελήφθη. Ο άνθρωπος αυτός δεν προέβη σε καμία επαναστατική ή ανατρεπτική δράση και ούτε προσπάθησε να οργανώσει κάποια αντίσταση. Η κριτική που έκανε στο Κινέζικο καθεστώς μέσω της ιστοσελίδας του ήταν πολύ ήπια. Σε μια παρόμοια περίπτωση ένας άλλος Κινέζος ο Chen διαμαρτυρήθηκε για την βίαιη μαζική απαγωγή 3.000 γυναικών που υποβλήθηκαν σε βίαιη έκτρωση και στείρωση. Η διαμαρτυρία του δεν ήταν ανατρεπτική, απλά έκανε μήνυση στην κυβέρνηση! Το αποτέλεσμα ήταν να καταδικαστεί σε 4 έτη φυλάκιση.
Τα παραπάνω παραδείγματα αναδεικνύουν την Κινεζική ολιγαρχία των 60 εκ μελών του κόμματος και των άλλων 200 εκ. αστών Κινέζων. Απομένουν 1 δις Κινέζοι που ζουν σε συνθήκες πλήρους ανέχειας παράλληλα με καθολική έλλειψη κάθε δικαιώματος. Η αναγόρευση της Κίνας ως δημοκρατίας είναι το πιο κακόγουστο αστείο που ειπώθηκε ποτέ.
Προσφάτως, μάλιστα, το χρηματιστήριο της Κίνας υπέστη μια τεράστια καταστροφή. Έως σήμερα τους τελευταίους 8 μήνες έχει χάσει πάνω από την μισή αξία του, δημιουργώντας τα γνωστά καπιταλιστικά προβλήματα στις μεσαίες μάζες της αστικής ολιγαρχίας που ως γνωστόν είναι πολύ τζογαδόροι όπως όλοι οι Κινέζοι. Οι αναλυτές λένε ότι δεν θα αργήσουν οι κραδασμοί αυτοί να περάσουν στην οικονομία. Σημειώνω εδώ ότι η Κινεζική ατμομηχανή ήταν αυτή που έβγαλε την παγκόσμια οικονομία από την κρίση του 2000-2003.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία και περιγραφές διαμορφώνουν ένα αχνό περίγραμμα των συνθηκών που επικρατούν στην Κίνα και αποτελούν το υπόστρωμα της οικονομικής της ανάπτυξης. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η Κίνα είχε διπλάσιο ποσοστό αύξησης της παραγωγικότητας από ότι οι λεγόμενες χώρες "Τίγρεις της Άπω Ανατολής". Η Κίνα αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάπτυξη δεν πρέπει ποτέ να αναλύεται μόνη της ως οικονομικό μέγεθος και ως αυτοσκοπός. Πάντοτε θα πρέπει παράλληλα να μελετάμε την κατάσταση της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις εργασιακές συνθήκες, το περιβάλλον, την ποιότητα ζωής. Η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη είναι κενοί δείκτες, μόνοι τους δεν μας λένε τίποτα. Γιατί τι να την κάνεις την ανάπτυξη όταν για χάρη της οι άνθρωποι καταπιέζονται και δυστυχούν;
Η Κινεζική ολιγαρχία κατάλαβε ότι ο καλύτερος τρόπος για να συνεχίσει να κυβερνάει, όσο σκληρά επιθυμεί, ήταν να μοιράσει ευκαιρίες και να δώσει οικονομικά προνόμια σε μια σημαντική πληθυσμιακή ομάδα κρατώντας παράλληλα την μάζα στις ψευδαισθήσεις και την αφάνεια. Όλα αυτά βέβαια κάτι θυμίζουν. Μάλιστα αρχίζω να πιστεύω ότι δεν πρέπει απλά να ελέγχουμε κοινωνικούς δείκτες παράλληλα με τους οικονομικούς αλλά να υποψιαζόμαστε βάσιμα ότι όταν υπάρχουν μεγάλα οικονομικά θαύματα από πίσω κρύβονται μεγάλες ανθρώπινες τραγωδίες.
Βιβλιογραφία
1) Shanghai Stock Exchange
2) The Empire of Lies
3) Οι επικίνδυνοι αφανείς της Κίνας (Ναυτεμπορική)
4) Το ανθρώπινο κόστος (Διεθνής Αμνηστία)
5) Συνολική Έκθεση Διεθνούς Αμνηστίας
Η αφανής πείνα και το διοξείδιο του άνθρακα
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Ο βιολόγος του πανεπιστημίου Πρίνσετον στις ΗΠΑ Irakli Loladze πιστεύει ότι η αύξηση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα (CO2) έχει καταστροφικά αποτελέσματα στα θρεπτικά συστατικά των φυτικών τροφών, κάτι που ήδη φαίνεται στον τρίτο κόσμο με το φαινόμενο της αφανούς πείνας. Τα φυτά μεγαλώνουν γρηγορότερα και σε μεγαλύτερες ποσότητες αλλά δεν αναπτύσσουν σε επαρκείς ποσότητες τα αναγκαία για τη διατροφή συστατικά, βιταμίνες, ιχνοστοιχεία που απαιτούνται για την ανθρώπινη λειτουργία. Το φαινόμενο αυτό μπορεί να έχει συνέπειες και στον δυτικό κόσμο όπου παρατηρείται μια μεγάλη αύξηση της παχυσαρκίας που μπορεί να οφείλεται εν μέρει και σε αυτό το φαινόμενο. Παράλληλα προγραμματίζονται τεράστιες προσπάθειες (με τεράστιο κόστος) για την μείωση των εκπομπών CO2.
Σύμφωνα με πολλές έρευνες αλλά ιδιαίτερα του πρωτοπόρου Irakli Loladze, οι καλλιέργειες που μεγαλώνουν σε περιβάλλον αυξημένου CO2 είναι πολύ μειωμένης διατροφικής αξίας και στερούνται πολύ σημαντικών στοιχείων όπως ο σίδηρος, το σελήνιο, το χρώμιο, η βιταμίνη Α ή ακόμη και το ποσοστό των πρωτεϊνών. Λόγω του φαινομένου αυτού έχουν παρατηρηθεί ελλείψεις βιταμινών στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι καλλιέργειες βοήθησαν την πείνα του αναπτυσσόμενου κόσμου από το 1960 μέχρι και το 1970 αφού ήταν υψηλής απόδοσης. Παρόλα αυτά αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ φτωχές σε βασικά θρεπτικά στοιχεία όπως σίδηρος, ψευδάργυρος και βιταμίνη Α. Σήμερα ο αναπτυσσόμενος κόσμος αντιμετωπίζει μια πανδημία έλλειψης βιταμινών και βασικών θρεπτικών στοιχείων που οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος και σε αυτό το φαινόμενο. Στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δείχνουν ότι πάνω από 3,5 δις άνθρωποι, δηλαδή πάνω από το μισό πληθυσμό της γης, αντιμετωπίζουν έλλειψη ψευδαργύρου με αποτέλεσμα σημαντικά πνευματικά και σωματικά προβλήματα.
Έτσι, μια μερίδα ρύζι έχει σήμερα πολύ λιγότερα θρεπτικά στοιχεία από ότι είχε πριν από μερικές γενιές. Το CO2 έχει αυξηθεί από τα 280 ppm το 1800 στα περίπου 350 στις μέρες μας ενώ σε 50-60 χρόνια τα επίπεδα αυτά θα διπλασιαστούν. Αυτό θα έχει ως συνέπεια τα φυτά να μεγαλώνουν ακόμη γρηγορότερα και να έχουν ακόμη λιγότερα θρεπτικά στοιχεία. Τα δεδομένα αυτά είναι απογοητευτικά τόσο για τις αναπτυσσόμενες χώρες όσο και για τον δυτικό κόσμο.
Λύση στο πρόβλημα θα μπορούσε να είναι η χρήση ειδικών εμπλουτισμένων χημικών ως λιπασμάτων ώστε οι καλλιέργειες να αναπληρώνουν τα θρεπτικά συστατικά, ειδικά τη βιταμίνη Α αλλά και το επίπεδο πρωτεϊνών. Παρόλα αυτά ο Loladze λέει ότι οι αγρότες καλλιεργούν με βάση το κέρδος και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει οικονομικό κίνητρο για να προβούν σε ενέργειες που θα αποκαταστήσουν το θρεπτικό επίπεδο των καλλιεργειών. Επιπλέον, η χρήση λιπασμάτων θα είχε σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στο νερό. Από την άλλη η ανάπτυξη γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών δεν αποκλείει άλλα χειρότερα προβλήματα.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία αναδεικνύουν μια άλλη πλευρά, πιο παραγνωρισμένη, της αυξημένης συγκέντρωσης CO2 στην ατμόσφαιρα. Ένας συσχετισμός των παραπάνω στοιχείων θα μπορούσε να γίνει και με τα επίπεδα παχυσαρκίας στον δυτικό κόσμο. Τη στιγμή που ο αναπτυσσόμενος κόσμος αντιμετωπίζει προβλήματα έλλειψης βιταμινών και ιχνοστοιχείων λόγω και της κακής ποιότητας των τροφίμων, στη δύση οι άνθρωποι προκειμένου να αντισταθμίσουν τη μειωμένη θρεπτικότητα των (υγιεινών) τροφίμων αυξάνουν ισόποσα την ποσότητα. Βεβαίως, το ίδιο δεν μπορούν να πράξουν και οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών και γι' αυτό έχουν ελλείψεις. Στη δύση όμως η αυξημένη λήψη τροφής ως αντιστάθμισμα της έλλειψης συνεισφέρει μαζί με πολλούς άλλους παράγοντες στην παχυσαρκία.
Ωστόσο, σήμερα, που τα αποθέματα πετρελαίου λιγοστεύουν ο λιθάνθρακας αποδεικνύεται η πιο άφθονη πηγή ορυκτών καυσίμων που μπορεί να λειτουργήσει την παγκόσμια βαριά βιομηχανία ακόμη και για αιώνες. Η χρήση όμως αυτής της πηγής ενέργειας, παρά την αφθονία της, θα έκανε τη γη μια κόλαση. Ωστόσο από το 1979 έχουν ανακαλυφθεί τεχνολογίες συλλογής και αποθήκευσης των ορυκτών ρύπων (carbone capture and storage, CCS). Παρόλα αυτά μόλις το 1996 πρώτη η Νορβηγική κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Statoil έκανε χρήση αυτών των τεχνολογιών. Μέχρι το 2015 σχεδιάζονται να λειτουργούν πολλές τέτοιες εγκαταστάσεις συλλογής και αποθήκευσης ρύπων, CCS, κυρίως με κρατικές επιδοτήσεις.
Παρόλο που μια τέτοια προοπτική μοιάζει αναγκαία για τη χρήση του λιθάνθρακα, η αποθήκευσή του δεν είναι τόσο ασφαλής όσο μοιάζει αφού θα πρέπει να αποθηκεύεται σε βάθος ενός χιλιομέτρου ενώ το κόστος είναι πολύ μεγάλο. Επιπλέον, η αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα σε υγρή μορφή σε μεγάλα βάθη θυμίζει μια φυσική καταστροφή που συνέβη το 1986 στη λίμνη Νίος του Καμερούν όπου ένα εκατομμύριο τόνοι CO2 εκτοξεύτηκαν από τη λίμνη και έπνιξαν με ασφυξία 1700 ανθρώπους. Ακόμη και μια διαρροή της τάξεως του 0,01% ανά έτος θα ήταν καταστροφική για το περιβάλλον.
Έως σήμερα τους περισσότερους ατμοσφαιρικούς ρύπους σε CO2 παράγουν οι βαριές βιομηχανίες με πρώτους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που ακολουθούνται από τα εργοστάσια τσιμέντου, τις χημικές βιομηχανίες, τις πετροχημικές εγκαταστάσεις και άλλες βαριές βιομηχανίες που είναι υποψήφιες για τη χρήση τέτοιων τεχνολογιών. Ο Καναδάς έχει προγραμματίσει εγκαταστάσεις επεξεργασίας CCS 26 μεγατόνων έως το 2015, στη Βόρεια θάλασσα έχουν προγραμματιστεί αντίστοιχες εγκαταστάσεις 1 μεγάτονου κάθε χρόνο, στην Αλγερία 1 μεγάτονου κάθε χρόνο, στη Νορβηγία 0,7 μεγατόνων κάθε χρόνο και στην Αυστραλία 3 μεγατόνων κάθε χρόνο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ δήλωσε την υποστήριξή της σε τέτοιου είδους προγράμματα δήλωσε επίσης ότι δεν έχει δυνατότητες χρηματοδότησης από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Στον κόσμο υπάρχουν 5000 σταθμοί ενέργειας και 3000 εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανίας που παράγουν συνολικά 100,000 τόνους CO2 κάθε χρόνο. Το κόστος για την διαχείριση αυτών των ποσοτήτων CO2 είναι τεράστιο και σίγουρα θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στο επίπεδο των τιμών των προϊόντων/ενέργειας καθώς και στις οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών συνολικά. Μια συνέπεια τέτοιων ανισορροπιών βιώνουμε και σήμερα με την άνοδο των τιμών του πετρελαίου που κλονίζει τις οικονομίες. Kάτι ανάλογο θα συμβεί με την ενσωμάτωση του παραπάνω κόστους στις τιμές της παραγωγής της βαριάς βιομηχανίας για την συλλογή και αποθήκευση CO2.
Οι παραπάνω οικονομικές συνέπειες σίγουρα θα ζημιώσουν πολύ περισσότερο τα χαμηλότερα εισοδήματα αν επιχειρηθεί να διατηρηθεί σταθερή η παγκόσμια παραγωγή. Η σημερινή επισιτιστική κρίση είναι μόνο μια μικρή πρόγευση των προβλημάτων που έρχονται.
1) Graham Lawton, "Plague of plenty", NewScientist, 30.10.02, pp.26-29.
2) Fred Pearce, "Cleaning up coal", NewsScintist, 29.04.08, pp.36-39.
3) Food Nutrition Science
4) Live Science
Σύμφωνα με πολλές έρευνες αλλά ιδιαίτερα του πρωτοπόρου Irakli Loladze, οι καλλιέργειες που μεγαλώνουν σε περιβάλλον αυξημένου CO2 είναι πολύ μειωμένης διατροφικής αξίας και στερούνται πολύ σημαντικών στοιχείων όπως ο σίδηρος, το σελήνιο, το χρώμιο, η βιταμίνη Α ή ακόμη και το ποσοστό των πρωτεϊνών. Λόγω του φαινομένου αυτού έχουν παρατηρηθεί ελλείψεις βιταμινών στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Οι καλλιέργειες βοήθησαν την πείνα του αναπτυσσόμενου κόσμου από το 1960 μέχρι και το 1970 αφού ήταν υψηλής απόδοσης. Παρόλα αυτά αποδείχτηκε ότι ήταν πολύ φτωχές σε βασικά θρεπτικά στοιχεία όπως σίδηρος, ψευδάργυρος και βιταμίνη Α. Σήμερα ο αναπτυσσόμενος κόσμος αντιμετωπίζει μια πανδημία έλλειψης βιταμινών και βασικών θρεπτικών στοιχείων που οφείλεται κατά ένα μεγάλο μέρος και σε αυτό το φαινόμενο. Στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών δείχνουν ότι πάνω από 3,5 δις άνθρωποι, δηλαδή πάνω από το μισό πληθυσμό της γης, αντιμετωπίζουν έλλειψη ψευδαργύρου με αποτέλεσμα σημαντικά πνευματικά και σωματικά προβλήματα.
Έτσι, μια μερίδα ρύζι έχει σήμερα πολύ λιγότερα θρεπτικά στοιχεία από ότι είχε πριν από μερικές γενιές. Το CO2 έχει αυξηθεί από τα 280 ppm το 1800 στα περίπου 350 στις μέρες μας ενώ σε 50-60 χρόνια τα επίπεδα αυτά θα διπλασιαστούν. Αυτό θα έχει ως συνέπεια τα φυτά να μεγαλώνουν ακόμη γρηγορότερα και να έχουν ακόμη λιγότερα θρεπτικά στοιχεία. Τα δεδομένα αυτά είναι απογοητευτικά τόσο για τις αναπτυσσόμενες χώρες όσο και για τον δυτικό κόσμο.
Λύση στο πρόβλημα θα μπορούσε να είναι η χρήση ειδικών εμπλουτισμένων χημικών ως λιπασμάτων ώστε οι καλλιέργειες να αναπληρώνουν τα θρεπτικά συστατικά, ειδικά τη βιταμίνη Α αλλά και το επίπεδο πρωτεϊνών. Παρόλα αυτά ο Loladze λέει ότι οι αγρότες καλλιεργούν με βάση το κέρδος και αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει οικονομικό κίνητρο για να προβούν σε ενέργειες που θα αποκαταστήσουν το θρεπτικό επίπεδο των καλλιεργειών. Επιπλέον, η χρήση λιπασμάτων θα είχε σημαντικές αρνητικές επιδράσεις στο νερό. Από την άλλη η ανάπτυξη γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών δεν αποκλείει άλλα χειρότερα προβλήματα.
Όλα τα παραπάνω στοιχεία αναδεικνύουν μια άλλη πλευρά, πιο παραγνωρισμένη, της αυξημένης συγκέντρωσης CO2 στην ατμόσφαιρα. Ένας συσχετισμός των παραπάνω στοιχείων θα μπορούσε να γίνει και με τα επίπεδα παχυσαρκίας στον δυτικό κόσμο. Τη στιγμή που ο αναπτυσσόμενος κόσμος αντιμετωπίζει προβλήματα έλλειψης βιταμινών και ιχνοστοιχείων λόγω και της κακής ποιότητας των τροφίμων, στη δύση οι άνθρωποι προκειμένου να αντισταθμίσουν τη μειωμένη θρεπτικότητα των (υγιεινών) τροφίμων αυξάνουν ισόποσα την ποσότητα. Βεβαίως, το ίδιο δεν μπορούν να πράξουν και οι κάτοικοι των αναπτυσσόμενων χωρών και γι' αυτό έχουν ελλείψεις. Στη δύση όμως η αυξημένη λήψη τροφής ως αντιστάθμισμα της έλλειψης συνεισφέρει μαζί με πολλούς άλλους παράγοντες στην παχυσαρκία.
Ωστόσο, σήμερα, που τα αποθέματα πετρελαίου λιγοστεύουν ο λιθάνθρακας αποδεικνύεται η πιο άφθονη πηγή ορυκτών καυσίμων που μπορεί να λειτουργήσει την παγκόσμια βαριά βιομηχανία ακόμη και για αιώνες. Η χρήση όμως αυτής της πηγής ενέργειας, παρά την αφθονία της, θα έκανε τη γη μια κόλαση. Ωστόσο από το 1979 έχουν ανακαλυφθεί τεχνολογίες συλλογής και αποθήκευσης των ορυκτών ρύπων (carbone capture and storage, CCS). Παρόλα αυτά μόλις το 1996 πρώτη η Νορβηγική κρατική πετρελαϊκή εταιρεία Statoil έκανε χρήση αυτών των τεχνολογιών. Μέχρι το 2015 σχεδιάζονται να λειτουργούν πολλές τέτοιες εγκαταστάσεις συλλογής και αποθήκευσης ρύπων, CCS, κυρίως με κρατικές επιδοτήσεις.
Παρόλο που μια τέτοια προοπτική μοιάζει αναγκαία για τη χρήση του λιθάνθρακα, η αποθήκευσή του δεν είναι τόσο ασφαλής όσο μοιάζει αφού θα πρέπει να αποθηκεύεται σε βάθος ενός χιλιομέτρου ενώ το κόστος είναι πολύ μεγάλο. Επιπλέον, η αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα σε υγρή μορφή σε μεγάλα βάθη θυμίζει μια φυσική καταστροφή που συνέβη το 1986 στη λίμνη Νίος του Καμερούν όπου ένα εκατομμύριο τόνοι CO2 εκτοξεύτηκαν από τη λίμνη και έπνιξαν με ασφυξία 1700 ανθρώπους. Ακόμη και μια διαρροή της τάξεως του 0,01% ανά έτος θα ήταν καταστροφική για το περιβάλλον.
Έως σήμερα τους περισσότερους ατμοσφαιρικούς ρύπους σε CO2 παράγουν οι βαριές βιομηχανίες με πρώτους τους σταθμούς παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που ακολουθούνται από τα εργοστάσια τσιμέντου, τις χημικές βιομηχανίες, τις πετροχημικές εγκαταστάσεις και άλλες βαριές βιομηχανίες που είναι υποψήφιες για τη χρήση τέτοιων τεχνολογιών. Ο Καναδάς έχει προγραμματίσει εγκαταστάσεις επεξεργασίας CCS 26 μεγατόνων έως το 2015, στη Βόρεια θάλασσα έχουν προγραμματιστεί αντίστοιχες εγκαταστάσεις 1 μεγάτονου κάθε χρόνο, στην Αλγερία 1 μεγάτονου κάθε χρόνο, στη Νορβηγία 0,7 μεγατόνων κάθε χρόνο και στην Αυστραλία 3 μεγατόνων κάθε χρόνο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ενώ δήλωσε την υποστήριξή της σε τέτοιου είδους προγράμματα δήλωσε επίσης ότι δεν έχει δυνατότητες χρηματοδότησης από τον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Στον κόσμο υπάρχουν 5000 σταθμοί ενέργειας και 3000 εγκαταστάσεις βαριάς βιομηχανίας που παράγουν συνολικά 100,000 τόνους CO2 κάθε χρόνο. Το κόστος για την διαχείριση αυτών των ποσοτήτων CO2 είναι τεράστιο και σίγουρα θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στο επίπεδο των τιμών των προϊόντων/ενέργειας καθώς και στις οικονομίες των ανεπτυγμένων χωρών συνολικά. Μια συνέπεια τέτοιων ανισορροπιών βιώνουμε και σήμερα με την άνοδο των τιμών του πετρελαίου που κλονίζει τις οικονομίες. Kάτι ανάλογο θα συμβεί με την ενσωμάτωση του παραπάνω κόστους στις τιμές της παραγωγής της βαριάς βιομηχανίας για την συλλογή και αποθήκευση CO2.
Οι παραπάνω οικονομικές συνέπειες σίγουρα θα ζημιώσουν πολύ περισσότερο τα χαμηλότερα εισοδήματα αν επιχειρηθεί να διατηρηθεί σταθερή η παγκόσμια παραγωγή. Η σημερινή επισιτιστική κρίση είναι μόνο μια μικρή πρόγευση των προβλημάτων που έρχονται.
1) Graham Lawton, "Plague of plenty", NewScientist, 30.10.02, pp.26-29.
2) Fred Pearce, "Cleaning up coal", NewsScintist, 29.04.08, pp.36-39.
3) Food Nutrition Science
4) Live Science
Πίνοντας στην υγειά του καπιταλισμού (Exxon Valdez -εξελίξεις)
Posted by Greek Rider on July 05, 2008 01:00 PM
Το πετρελαιοφόρο Exxon Valdez, το 1989, προξένησε κοντά στην Αλάσκα μια από τις πιο γνωστές οικολογικές καταστροφές παγκοσμίως. Η πετρελαιοκηλίδα που δημιούργησε, κατέστρεψε μια ολόκληρη περιοχή καθώς και 32,000 ψαράδες στην Cordova (μια πόλη όπως αυτή του Ρεθύμνου). Τα αμερικανικά δικαστήρια, γνωστά για την αυστηρότητά τους (στους φτωχούς και τους μαύρους) είχαν επιβάλει μια ποινή ύψους $2,5 δις, ποσό που ασφαλώς δεν ήταν αρκετό για το τεράστιο μέγεθος της καταστροφής και το μέγεθος της εταιρείας. Οι 32,000 ψαράδες της περιοχής ζητούσαν πολύ μεγαλύτερη αποζημίωση αλλά το ανώτατο δικαστήριο στις ΗΠΑ δεν δεχόταν ούτε συζήτηση. Αντίθετα δέχτηκε την ακρόαση της μεγάλης εταιρείας και σήμερα εξέδωσε νέα απόφαση που μειώνει το πρόστιμο της εταιρείας σε μόλις $507,5 εκατομμύρια.
Πέντε μέρες μετά την τεράστια καταστροφή η εταιρεία υποσχέθηκε την πλήρη αποκατάσταση. Αντίθετα, η δίκη ξεκίνησε μετά από πέντε χρόνια. Οι ψαράδες στην Αλάσκα είχαν δηλώσει (για τη μη δυνατότητα αύξησης του προστίμου) ότι το αμερικανικό νομικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να αποδώσει δικαιοσύνη αφού η εταιρική παγκοσμιοποίηση έχει παρεισφρήσει για τα καλά στο νομικό σύστημα. Οι κάτοικοι στην Αλάσκα ρωτούσαν, πριν την σημερινή απόφαση, πώς είναι δυνατόν η Exxon να είναι η τελευταία στην αντικατάσταση των πετρελαιοφόρων της με άλλα πετρελαιοφόρα, με διπλή καρίνα που είναι πιο ασφαλή και απομακρύνουν τις περιπτώσεις ατυχημάτων, ενώ ήταν η πρώτη που προκάλεσε τόσο μεγάλο ατύχημα. Οι ψαράδες ρωτούσαν γιατί δεν απαιτείται από μια εταιρεία που προκάλεσε τέτοια καταστροφή να αποκαταστήσει το περιβάλλον, να αποζημιώσει τους ψαράδες και να πληρώσει και τα απαιτούμενα πρόστιμα. Είναι αυτή μια υπεύθυνη εταιρεία; Είναι αυτό δικαιοσύνη;
Ρωτούσαν οι ψαράδες....μέχρι που βγήκε η σημερινή απόφαση που με τα λίγα που καταλαβαίνω, ουσιαστικά αθωώνει την Exxon Mobil. Την αθωώνει αφού η εταιρεία είναι η μεγαλύτερη πολυεθνική στον κόσμο, τα κέρδη της ήταν το 2007 πάνω από $40 δις δολάρια, δηλαδή σχεδόν το μισό ΑΕΠ της Νέας Ζηλανδίας ή όσο το ΑΕΠ της Βουλγαρίας, μιας χώρας με 7,5 εκατομμύρια πληθυσμό! Το πρόστιμο που επιβλήθηκε, το βγάζει σε έσοδα η Exxon Mobil σε λίγες ώρες, συγκεκριμένα σε 4,5 ώρες.
Η εταιρεία (η πρώην VECO) που αρχικώς ανέλαβε για λογαριασμό της Exxon τον καθαρισμό μετατράπηκε σε ένα λόμπι που ξόδευε τα περισσότερα χρήματα προς όφελος των εταιρειών πετρελαίου ενώ αργότερα διαλύθηκε λόγω των κατηγοριών για διαφθορά, εξαγορές πολιτικών και άλλα. Αυτή βέβαια ήταν ένα από τα λόμπι, τα υπόλοιπα έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους και με τη σημερινή απόφαση απέδειξαν την αποτελεσματικότητά τους στις σύγχρονες "δημοκρατίες".
Η μικρή πόλη στην Αλάσκα ενώ ήταν ένα λιμάνι από τα πρώτα 10 στις ΗΠΑ βυθίστηκε στην αφάνεια, πολλές εταιρείες αλιείας έκλεισαν. Όσες δεν έκλεισαν έχασαν τις αξίες των επενδύσεών τους που τώρα κοστίζουν μόλις 10% του αρχικού κόστους, πολλοί αυτοκτόνησαν, άλλοι πέθαναν και οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν να πληρώνουν μόνο χρέη. Ερευνητές που διεξήγαγαν έρευνα στην Αλάσκα βρήκαν ότι το 40% πάσχει από κατάθλιψη ενώ ένα 60% από άλλες ψυχικές διαταραχές (πριν τη σημερινή απόφαση).
Συμπερασματικά, η εταιρεία Exxon Mobil προκάλεσε το 1989 μια από τις πιο γνωστές οικολογικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας καταστρέφοντας το περ
Πέντε μέρες μετά την τεράστια καταστροφή η εταιρεία υποσχέθηκε την πλήρη αποκατάσταση. Αντίθετα, η δίκη ξεκίνησε μετά από πέντε χρόνια. Οι ψαράδες στην Αλάσκα είχαν δηλώσει (για τη μη δυνατότητα αύξησης του προστίμου) ότι το αμερικανικό νομικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να αποδώσει δικαιοσύνη αφού η εταιρική παγκοσμιοποίηση έχει παρεισφρήσει για τα καλά στο νομικό σύστημα. Οι κάτοικοι στην Αλάσκα ρωτούσαν, πριν την σημερινή απόφαση, πώς είναι δυνατόν η Exxon να είναι η τελευταία στην αντικατάσταση των πετρελαιοφόρων της με άλλα πετρελαιοφόρα, με διπλή καρίνα που είναι πιο ασφαλή και απομακρύνουν τις περιπτώσεις ατυχημάτων, ενώ ήταν η πρώτη που προκάλεσε τόσο μεγάλο ατύχημα. Οι ψαράδες ρωτούσαν γιατί δεν απαιτείται από μια εταιρεία που προκάλεσε τέτοια καταστροφή να αποκαταστήσει το περιβάλλον, να αποζημιώσει τους ψαράδες και να πληρώσει και τα απαιτούμενα πρόστιμα. Είναι αυτή μια υπεύθυνη εταιρεία; Είναι αυτό δικαιοσύνη;
Ρωτούσαν οι ψαράδες....μέχρι που βγήκε η σημερινή απόφαση που με τα λίγα που καταλαβαίνω, ουσιαστικά αθωώνει την Exxon Mobil. Την αθωώνει αφού η εταιρεία είναι η μεγαλύτερη πολυεθνική στον κόσμο, τα κέρδη της ήταν το 2007 πάνω από $40 δις δολάρια, δηλαδή σχεδόν το μισό ΑΕΠ της Νέας Ζηλανδίας ή όσο το ΑΕΠ της Βουλγαρίας, μιας χώρας με 7,5 εκατομμύρια πληθυσμό! Το πρόστιμο που επιβλήθηκε, το βγάζει σε έσοδα η Exxon Mobil σε λίγες ώρες, συγκεκριμένα σε 4,5 ώρες.
Η εταιρεία (η πρώην VECO) που αρχικώς ανέλαβε για λογαριασμό της Exxon τον καθαρισμό μετατράπηκε σε ένα λόμπι που ξόδευε τα περισσότερα χρήματα προς όφελος των εταιρειών πετρελαίου ενώ αργότερα διαλύθηκε λόγω των κατηγοριών για διαφθορά, εξαγορές πολιτικών και άλλα. Αυτή βέβαια ήταν ένα από τα λόμπι, τα υπόλοιπα έκαναν πολύ καλά τη δουλειά τους και με τη σημερινή απόφαση απέδειξαν την αποτελεσματικότητά τους στις σύγχρονες "δημοκρατίες".
Η μικρή πόλη στην Αλάσκα ενώ ήταν ένα λιμάνι από τα πρώτα 10 στις ΗΠΑ βυθίστηκε στην αφάνεια, πολλές εταιρείες αλιείας έκλεισαν. Όσες δεν έκλεισαν έχασαν τις αξίες των επενδύσεών τους που τώρα κοστίζουν μόλις 10% του αρχικού κόστους, πολλοί αυτοκτόνησαν, άλλοι πέθαναν και οι υπόλοιποι καταδικάστηκαν να πληρώνουν μόνο χρέη. Ερευνητές που διεξήγαγαν έρευνα στην Αλάσκα βρήκαν ότι το 40% πάσχει από κατάθλιψη ενώ ένα 60% από άλλες ψυχικές διαταραχές (πριν τη σημερινή απόφαση).
Συμπερασματικά, η εταιρεία Exxon Mobil προκάλεσε το 1989 μια από τις πιο γνωστές οικολογικές καταστροφές στην ιστορία της ανθρωπότητας καταστρέφοντας το περ